Nadal en Sandringham: ritos da Familia Real Británica

Os últimos acontecementos relacionados co Nadal en Sandringham: as tradicións máis arraigadas xeraron un intenso debate na opinión pública. Analistas e especialistas coinciden en sinalar que nos atopamos ante un punto de inflexión que podería marcar o rumbo dos próximos meses.

Os detalles que saíron á luz revelan unha situación complexa que require unha análise detallada. A vida en Sandringham sempre xirou arredor dos cabalos, as cacerías de perafirmas e de faisáns e as canas de pescar.

Recordos e tradicións en Sandringham

Nestes días de inverno o Rei Carlos emociona diante de tantos recordos; os dos seus antepasados, que amaron ‘a casa grande’ desde que a Raíña Victoria a comprou en 1862; e as súas propias memorias do Nadal.

Recordará como na Noiteboa «corría a todo galope por estes corredores» para ver os agasallos dispostos sobre unha mesa longa, xunto a unha árbore chea de sorpresas. Desde pequeno «sentía un forte apego pola terra dos lugares que máis amaba: Balmoral, en Escocia, e Sandringham, en Norfolk», confesoulle ao seu biógrafo Jonathan Dimbleby.

Aquí cazaban os seus antepasados, como o seu avó Jorge VI, que paseou por esta inmensa finca cos seus cans e cunha escopeta lixeira ata o mesmo día da súa morte. Pero hai que estar alegres porque cando se retirasen os cabalos, as escopetas e a xeada branca da mañá, o Rei poderá unirse á partida de caza, cun bo lote de aristócratas, como na súa mocidade.

Para quentar imos a Xerez de la Frontera onde se cría o xerés que a familia real e os seus convidados levaron bebendo ao longo dos séculos, e en Sandringham desde finais do XIX. O cream sherry, que por entón comezaba a elaborar John Harvey en Bristol, era un viño doce moi do gusto da Raíña Victoria, a primeira raíña inglesa que pousou o pé en España.

Como publicou ABC o 17 de abril de 1927, nunha desaquelas adegas almorzou a Raíña consorte María, esposa de Jorge V, co seu fillo Eduardo, que anos máis tarde abdicou para poder casar con Wallis Simpson.

Estamos rodeados do aroma de grandes barrís de carballo impregnados de viño, que en Xerez se chaman botas, nas que asinou a irmá de Carlos III, a Princesa Ana, en 1972, e dez anos máis tarde o entón Duque de Edimburgo.

Perante o escudo de armas de Isabel II, que está colgado nunha das paredes, pintadas con cal para regular a humidade, coméntannos durante a visita a Fundador que «o Rei Carlos non quixo renovar o contrato que mantiña a súa nai coa adega porque el non bebe viño de Xerez. Ata o falecemento da Raíña Isabel eramos os únicos provedores oficiais da Casa Real Británica e todos os anos saían de aquí botellas para Buckingham Palace. Quixemos gardar algunhas botellas especiais de Harveys que se enviaban para diferentes cerimonias».

O papel do xerés na familia real

O académico da Real Academia San Dionisio de Xerez, José Luis Jiménez García, coincide na mesma opinión: «É certo que ao novo Rei non lle gusta o xerés como á súa nai. Creo que non bebe tanto como ela e a súa avoa e o sherry non é a súa bebida preferida. Non parece que vaia renovar a Royal Warrant que lle outorgou Isabel II en 1969», que acreditaba esta adega como provedor oficial.

Non obstante, o xerés forma parte da historia re