Os últimos acontecementos relacionados con ¡qué más dará tiempo si xeraron un intenso debate na opinión pública. Analistas e especialistas coinciden en sinalar que nos atopamos ante un punto de inflexión que podería marcar o rumbo dos próximos meses.
Un natural para a historia
Os detalles que emerxeron revelan unha situación complexa que require un análise detallada. Un natural, pero que natural. Morante da miña vida. Pariu o tempo -ese que parecía que nos deixaba sen tarde-, cruxiu o Baratillo, os pelos sobrepasaron as camisas e a praza volveuse tola.
Si, por un natural que durou o que dura a vida, a eternidade do toreo e a beleza máis sublime. Como me dixo un día un gran xornalista, cando pasan cousas grandes, ata os que non entenden -que deses había hoxe varios na praza- decátanse de que algo enorme nos sobreveu. E a emoción supérao todo.
Corrida decepcionante, unha ‘cuvillada‘ desigual, sen raza, nobre, pero sen alma; que precisamente foi o que lle puxeron os toureiros nunha tarde de chiribiri constante. Intentouno todo Morante co cuarto, comezando cun variado recibo capoteiro composto por cambio de xeonllos, chicuelinas, verónicas e revolera que contaxiou no respectable as risas da ledicia.
Que pena que se apagase o touro, que foi moi complicado, dicía o cigarreiro que parecía que estaba currado, pero aí queda para a historia a súa actuación. A faena do natural eterno que se lembrará polos tempos. Ata por detrás da anca, o máis profundo posible, o máis templado; a despaciosidade é menos lenta que o pulso esquerdo do de La Puebla del Río.
Javier Zulueta e a reconciliación na praza
A alternativa de Javier Zulueta non foi a soñada, pero estivo á altura. Parecía que non era toricantano e que tiña ás súas costas máis de 30 corridas de touros. Que ben estivo co capote toda a tarde: verónicas, chicuelinas, delantales… vese seguro, relaxado e con ideas claras.
O momento do brindis do touro do seu doutoramento, saíndo co seu paterno alguacilillo ao ruedo, é dunha sensibilidade só ao alcance dos que son artistas, e este é un. Pena que a espada empañou o seu triunfo, que chegará seguro en próximos compromisos. Sevilla xa ten outro bo toureiro ao que seguir e este está chamado a ser figura; ademais, o touro póndelle mellor que o novillo.
Por fin chegou a paz, falaronse durante o tercio de varas do sexto Morante e Roca Rey, e remataron abrazados. Fin a este desamor de verán que rematou cunha reconciliación outonal, coma se dunha historia de mozos tortolitos se tratase.
E a verdade é que a Roca lle interesaba non seguir enemistado co mestre sevillano, xa que o público recriminou excesivamente con pitidiños todas as actuacións dun valente peruano que non tivo a súa tarde. Gran parte deses silbidos veñen pola famosa frase do purito, que non caeu ben na afección sevillana.
Aquí paz e logo gloria. Que se piquen no ruedo, e sexan bos compañeiros fóra. Ao toureo fáltanlle os dous conceptos para encher as prazas. Roca é rei no seu e Morante no que se propoña.
Sevilla e a tarde das cuadrillas
Sevilla non se queda sen touros. O chispeo non desapareceu na tarde, pero a choiva non impediu que a decepcionante corrida de Cuvillo se celebrase, dando tregua os chuviascos en canto comezou o paseíllo maestrante.
Desamor de verán con reconciliación outonal Durante a sorte de varas do sexto touro da tarde por fin fixeron as pazes Morante e Roca Rey, selándoa cun abrazo mentres se escoitaba dende o tendido a voz en grito por parte dun afeccionado «d
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.