Adif anunciou que cortará a circulación do único tren rexional que conecta Ourense con Vigo entre Guillarei e Vigo-Guixar a partir do próximo 7 de abril de 2026, obrigando aos viaxeiros a completar ese tramo en autobús. O desvío afectará ao Regional exprés 12623 e ao seu correspondente de volta, o 12608, e prolongarase ata as 14:00 do 7 de abril de 2027, segundo o calendario de obras feito público pola entidade gestora de infraestruturas.
Un peche excepcional: como e por que se interrompe a liña
A medida non é un peche puntual. Adif plantea unha interrupción continuada da circulación entre Redondela e o apeadero de Louredo-Valos para permitir a renovación integral do tramo: os traballos inclúen a baixa da plataforma en catro túneles para poder instalar a catenaria de alta tensión que permita operar con 25.000 voltios de corrente alterna. Actualmente, a liña do Miño está electrificada a 3.000 voltios de corrente continua, un sistema que limita a interoperabilidade coas series modernas de material rodante e a eficiencia enerxética en recorridos máis longos.
O corte é, segundo a propia descrición de Adif, o máis prolongado que sofre a vía desde que se inaugurou hai case 145 anos. A vía, con trazados e túneles que datan de finais do século XIX, esixe intervencións complexas: non basta con cambiar o cableado, senón que hai que adaptar a sección entre túneles —nun tramo de varios quilómetros— para garantir a seguridade, a ventilación e os novos gálibos eléctricos.
Para os trenes afectados, a solución prevista é un transbordo en autobús entre Guillarei e Vigo-Guixar. Fontes próximas á operativa explican que, salvo excepcións puntuais, non haberá substitución por convoyes alternativos por vía férrea durante ese período, polo que a prestación do servizo rexional dependerá da programación de lanzadeiras por carretera que acompañen aos trenes nos extremos da sección cortada.
Antecedentes técnicos e as razóns da transformación
A liña do Miño, arteria tradicional do ferrocarril galego, leva décadas lidiando con infraestruturas antigas e electrificación anticuada. A conversión a 25 kV é unha aposta técnica habitual na rede española para mellorar o rendemento enerxético e a compatibilidade con novos trenes eléctricos. Ademais, permite eliminar adaptacións técnicas que penalizan tempos comerciais e mantemento.
En Galicia, as obras deste tipo adoitan enfrontarse a retos particulares: túneles próximos á costa, pendente pronunciada nalgúns tramos e unha distancia considerable entre estacións que obriga a planear operación alternativa con antelación. Redondela, nudo ferroviario con conexión cara a Pontevedra e a ría de Vigo, concentra parte da complexidade; baixar a plataforma en catro túneles implica actuacións de excavación, sostemento e adaptación de drenaxes que non admiten cortes intermitentes sen elevar custos e prazos.
Historicamente, a liña recibiu actuacións puntuais, pero non unha interrupción desta magnitude. Non é a primeira vez que a modernización do ferrocarril en Galicia enfróntase a malestar cidadán pola falta de servizo ferroviario durante longos períodos; nos últimos anos sucedéronse queixas similares cando se acometiron obras en enlaces coa alta velocidade ou en pasos por localidades con escasa alternativa por carretera.
Impacto en viaxeiros, economía local e próximos pasos
A posta en marcha do plan de desvío en autobús plantea dúbidas prácticas. Para usuarios habituais —traballadores, estudantes e viaxeiros puntuais—, o transbordo supón alargar o percorrido, incertidume ante atascos e unha merma na comodidade que caracteriza ao tren. Ademais, Vigo-Guixar é a estación que acolle habitualmente os servizos rexionais en Vigo, distinta da moderna Vigo-Urzaiz pola que circulan os trens de alta velocidade; a conexión por estrada ata Guixar pode colapsarse nas franxas punta se o servizo de buses non se dimensiona correctamente.
A nivel económico, o peche pode afectar ao comercio local nas estacións intermedias e ás empresas que dependen do transporte ferroviario de viaxeiros. Nas localidades da cuenca do Miño, onde a mobilidade intermunicipal é clave e o vehículo privado non sempre resulta unha alternativa viable para todos, a interrupción prolongada xera inquietude. Segundo fontes municipais consultadas, os concellos exixen a Adif e á Xunta garantías sobre frecuencias de autobús, coordinación tarifaria e accesibilidade para persoas con mobilidade reducida.
A política e a coordinación institucional serán claves nos próximos meses. A Xunta de Galicia e os concellos implicados van a pedir detalles sobre os desvíos, a duración diaria das obras e os puntos de embarque dos buses. A falta de confirmación oficial sobre custos, a factura da modernización pagarala fundamentalmente o erario público, pero o retorno en forma de velocidade, regularidade e menor consumo enerxético é o argumento esgrimido por quen defende a inversión.
O calendario marcado por Adif obriga a que a planificación do transporte alternativo se active de inmediato. As próximas semanas serán decisivas para determinar se o plan de autobuses evita colapsos e minimiza a perda de viaxeiros. Para os nostálxicos do tren tradicional que percorre o Miño, queda a esperanza de que, unha vez completada a obra, a liña ofreza servizos máis rápidos e fiables. Pero esa promesa terá que demostrarse no terreo despois dun ano de paciencia forzada.
