Fontanería Márquez baixa a persiana este venres no seu baixo de Vía Norte 25 despois de atender avarías e obras en Vigo durante máis de cincuenta anos. Fundada en 1970 por Luciano Martínez e consolidada polos seus fillos —os irmáns Pepe e Moncho Márquez—, a empresa familiar pecha pola falta de relevo xeracional cando Moncho se xubila, poñendo fin a unha traxectoria vinculada á fontanaría, á calefacción, ao gas e ao mantemento industrial e doméstico na cidade.
Unha tenda con cheiro de obradoiro e clientes que volven saudar
A historia comezou nun pequeno local da rúa Canadelo en 1970 e pasou pola rúa San Xosé ata asentarse definitivamente hai 33 anos na súa ubicación actual. Desde alí, os Márquez atenderon instalacións en vivendas, hospitais e negocios, e tamén reparacións de frigoríficos e servizos que hoxe moitos dan por feitos. O establecemento foi sempre un baixo con exposición ao público, un deses comercios que recoñeces pola porta entreaberta, os catálogos con pezas e a conversa que se alonga máis do estritamente necesario.
«É unha decisión dura pero irremediable», confesa Moncho, que deixa a actividade tras décadas de oficio. O seu irmán Pepe, xa xubilado hai tempo, seguía pasando polo local: «Os clientes veñen por aquí, sáudanche, falas con eles e entretéñeste», recorda. A tenda non só vendía materiais; foi punto de encontro, orientadora de solucións e memoria técnica para varias xeracións de vigueses.
A plantilla, aínda que pequena, deixou pegada. Os irmáns repasan nomes propios como Elías, Alfredo, Justino, José ou Juan, traballadores «moi da casa» que participaron na traxectoria da empresa. Eses nomes contan parte da memoria obreira de Vigo, da man experta que se trasladaba a domicilios e comunidades de veciños para reparar unha fuga ou instalar unha caldeira en pleno inverno.
«Ao xubilárme non hai ninguén que veña detrás e non hai continuidade laboral. Dáme moita nostalxia, pero non nos queda máis remedio que pechar as portas», admite Moncho.
Transformacións do oficio e problemas de perpetuación
A fontanaría que coñeceron os Márquez hoxe parece doutro tempo. «Antes traballabas con tubaxes de ferro, desaugues de chumbo… hoxe todo é plástico», di Pepe, para subliñar un cambio técnico que veu acompañado pola precarización e a menor especialización dalgún tramo da man de obra. Ese feito, combinado coa dificultade para atraer xente nova ao oficio, explica en boa medida por que negocios familiares coma este non atopan relevo.
En Galicia, onde a pirámide poboacional envellece máis rápido que en outras comunidades, o problema do relevo en oficios tradicionais fainse especialmente evidente. En cidades como Vigo, a transformación do panorama comercial —con cadeas, franquías e compras por internet— presiona ademais aos pequenos obradoiros, que compiten en prezo e capacidade técnica fronte a grandes subministradores e empresas de servizos globais.
Con todo, os irmáns Márquez manteñen un optimismo prudente sobre o sector. «A construción ten futuro», afirman: hai traballo para quen sexa competente e honrado. Esa valoración lembra que, a pesar dos cambios, persisten demandas locais en reparación e mantemento que requiren oficio e coñecemento acumulado.
O peche e o seu efecto no barrio: baleiros que non sempre se ven
Cando un comercio centenario ou semicentenario pecha, non só desaparecen portas e estanterías; pérdese un punto de referencia para a comunidade. No contorno da Vía Norte, veciños e pequenos propietarios contaban coa resposta próxima dos Márquez para xestións rápidas que agora terán q
