Pola última vez, este venres 20 de marzo de 2026 o baixo de Vía Norte 25 pechou as súas portas. Tras máis de medio século atendendo avarías, instalacións e mantenementos en Vigo, a familia Márquez pon fin á actividade do seu comercio pola falta de relevo xeracional. Fundado en 1970 por Luciano Martínez e consolidado polos irmáns Pepe e Moncho Márquez, o establecemento deixa un oco no mapa cotián do barrio e no tecido do pequeno comercio local.

O peche e os últimos días no baixo

A decisión non foi un golpe súbito, senón a conclusión lenta dun oficio nas mans dunha mesma familia. «É unha decisión dura pero irremediable. Costou e segue custando tomala», admite con voz contida Moncho Márquez, que despois de case 60 anos no oficio se xubilase sen que haxa quen tome o relevo. O local, coñecido pola veciñanza e polos profesionais da construción, ofrecía servizos de fontanaría, calefacción e gas, e tamén mantiña frigoríficos e equipos en vivendas e hospitais da cidade.

«Ao xubilárme non hai ninguén que veña detrás e non hai continuidade laboral. Dáme moita nostalxia, pero non nos queda máis remedio que pechar as portas» —Moncho Márquez

CONTENIDO PATROCINADO

Salado Golf & Beach Resort

Descubre la oportunidad de inversión más exclusiva del Caribe. Villas de lujo con retorno garantizado del 12% anual en Punta Cana.

Conoce más →

O negocio atravesou varias direccións: empezou nun pequeno local na rúa Canadelo, pasou pola rúa San Xosé e finalmente asentouse en Vía Norte hai 33 anos. A súa plantilla, sempre de «xente moi da casa», incluía traballadores que remataron por formar parte da historia cotiá do taller: Elías, Alfredo, Justino, José ou Juan, nomes que os Márquez repiten cun sorriso e certa melancolía. Aínda que Pepe, de 75 anos, formalmente estaba xubilado desde hai tempo, seguía acudindo ao local; a súa presenza simbolizaba a fidelidade do cliente á cara coñecida e ao trato directo.

Nos últimos días o ritmo foi o de sempre: as últimas reparacións, o paso de clientes que querían despedirse e a rutina de desmontar ferramentas e revisar facturas antigas. Para a clientela habitual, ademais do servizo técnico, a fontanaría era excusa para o saúdo e a charla, unha característica do comercio de proximidade que moitos, na cidade, botan en falta cando un negocio pecha.

Unha historia de oficio e de cambios materiais

A transformación do sector reflíctese nas anécdotas dos propios irmáns. «A fontanaría non se parece nada á de antes, cambiou todo», lembra Pepe. Do ferro e do chumbo pasouse aos plásticos e polímeros; as técnicas, os materiais e a normativa impuxeron unha modernización que non sempre casa coa transmisión tradicional de saberes. Esa evolución técnica convive, hoxe, cunha menor especialización da man de obra, segundo os empresarios, unha das razóns que complican a viabilidade a longo prazo dos obradoiros familiares.

Entrar na historia de Fontanería Márquez é percorrer medio século da propia cidade: as oleadas de construción que transformaron barrios, as reformas de vivendas antigas, os vaivéns económicos que marcaron épocas de abundancia e outras de aperto. Os Márquez traballaron tanto en pisos familiares como en instalacións máis grandes, e a súa traxectoria é, en pequeno, a crónica de Vigo durante as últimas décadas. Os irmáns lembran con agarimo as instalacións que quedaron ben, e con amargura os proxectos nos que problemas do sector lles chegaron a afectar economicamente.

A falta de relevo é un fenómeno que non só toca a esta fontanaría. Na cidade, como en moitas outras localidades, a sucesión nos negocios artesanais e comerciais converteuse nunha cuestión prioritaria: moitos fillos optan por outras profesións, e a entrada de novos técnicos non sempre compensa a saída de xeracións