Adeus a unha vida entregada: Pantón despede ao párroco que marcou varias xeracións

Cando un concello rural enteiro se detén para acompañar a quen foi a súa referencia espiritual durante décadas, algo di do vínculo que chegou a crearse. Este xoves, 10 de setembro, ás doce do mediodía, a igrexa parroquial de Santa María de Ferreira de Pantón acolle o funeral por Plácido González, o sacerdote finado aos 90 anos cuxa labor pastoral deixou pegada non só na súa feligresía, senón en toda a comarca da Ribeira Sacra.

Un exemplo de vocación na Galicia rural

A figura deste sacerdote convida a reflexionar sobre un modelo de ministerio que se está a volver cada vez máis excepcional: o do párroco arraigado ao seu territorio durante toda a vida. Nun contexto de despoboamento e de crise de vocacións que afecta á Igrexa no medio rural galego, historias como a súa lembran como a presenza continuada dun sacerdote podía articular a vida social, cultural e espiritual das parroquias.

González naceu o 27 de novembro de 1935 na parroquia de San Cristóbal de Martixe, unida a Santiago de Breixa. O seu camiño eclesiástico comezou no Seminario Maior de Lugo, onde cursou Filosofía e Teoloxía, e culminou coa súa ordenación sacerdotal na capital lucense da man do entón bispo auxiliar da diocese. Os primeiros pasos do seu ministerio transcorreron en San Clodio, onde asumiu con carácter provisional a atención da parroquia.

Medio século de formación cristiá

Máis alá das tarefas estritamente litúrxicas, quen fora párroco de Pantón adicou boa parte da súa vida á formación cristiá de varias xeracións de feligreses. Ese traballo silencioso, de catequese, acompañamento e vida comunitaria, é o que os seus veciños e coñecedores da comarca destacan ao valorar a súa herdanza. É, precisamente, o tipo de labor que rara vez trascende máis alá do ámbito local, pero que sostén o tecido de moitos concellos do rural.

O seu funeral estará presidido polo bispo de Lugo, un detalle que dá idea do recoñecemento que a súa traxectoria despertou tamén na diocese. Non todos os sacerdotes rurais reciben ese acompañamento episcopal na súa despedida, e menos aínda quen desenvolveron o seu ministerio lonxe dos grandes núcleos de poboación.

O baleiro do rural sen referencias

A morte de Plácido González plantea tamén unha pregunta incómoda: quen ocupará ese espazo de referencia comunitaria nas parroquias da zona. A realidade demográfica da Ribeira Sacra, con núcleos cada vez máis envellecidos e dispersos, e a escaseza de clero fan que figuras como a súa sexan difíciles de substituír. Cada sacerdote que se xubila ou falece nestas comarcas adoito supor a agrupación de varias parroquias baixo unha soa atención pastoral.

A Ribeira Sacra atravesa, de feito, un momento de redefinición da súa identidade: entre o recoñecemento patrimonial das súas tradicións e festas, como a recente declaración da Romaxe da Nosa Señora dos Remedios da Ermida como Ben de Interese Cultural, e a presión da despoboación, as súas comunidades buscan ancoraxes que lles dean continuidade. As figuras queridas e respectadas como este sacerdote foron, durante décadas, unha desas ancoraxes.

Esta mañá, ás doce, Santa María de Ferreira de Pantón quedaralle pequena para despedilo. A súa vida, iniciada en 1935 nunha parroquia pequena e adicada íntegramente ao servizo dos demais, péchase como viviu: no centro da comunidade á que serviu. Queda a certeza de que a súa pegada en Pantón non se borrará con facilidade.