Allariz acolle novos veciños: historias de Malí en Ourense

En Allariz, unha vila ourensá de pedra e memoria, un grupo de mozos de Malí atopou algo máis que refuxio: un novo fogar. Chegaron sós, con apenas unha mochila, e hoxe algúns xa traballan, pagan alugueiro e comezan a escribir outra vida. A integración non é un eslogan aquí, senón unha realidade custosa e diaria. O fenómeno interpela á comarca e a toda Galicia: como se pasa de ser un recén chegado a converterse en veciño?

Da travesía ao arraigamento: os primeiros pasos

Ninguén ignora os desafíos de quen cruza medio continente na procura de futuro. Os rapaces de Malí, tras unha viaxe que faría tremer a calquera, aterraron en Allariz hai máis dun ano. O municipio, coñecido pola súa aposta pola sustentabilidade e a súa vida cultural, recibiunos do mesmo xeito que a calquera forasteiro: con certo receo, con curiosidade e, sobre todo, coa hospitalidade que marca a vida rural galega.

Hoxe, varios destes mozos xa poden dicir que teñen traballo, contrato e unha vivenda alugada. O certo é que a maioría atopou o seu primeiro emprego no sector agrícola, na restauración ou en pequenas empresas do polígono industrial. Un responsable municipal recoñece que a integración laboral foi posible grazas á colaboración entre empresarios, asociacións e o propio concello. O dato é relevante: a poboación de Allariz leva anos minguando pola emigración da súa xente nova. Agora, a chegada destes novos veciños semella inverter, aínda que sexa minimamente, a tendencia.

Un futuro que comeza na rúa Emilia Pardo Bazán

Paseando pola rúa Emilia Pardo Bazán, á sombra da igrexa románica, a imaxe dun grupo de rapaces africanos xa non sorprende a ninguén. Van ao supermercado, apúntanse a cursos de galego e participan en actividades deportivas. A normalidade, ás veces, constrúese a base de costume. Como lembra un comerciante do casco antigo, a convivencia constrúese no cotián: saúdos na panadaría, o fútbol os domingos, axuda puntual no mercado.

Pero o proceso non foi nin sinxelo nin inmediato. Algúns veciños admiten que o medo ao principio pesaba. As dúbidas sobre a convivencia, os rumores, as preguntas sobre axudas públicas. Nada que non ocorrera antes noutros pobos galegos, desde O Barco ata Vilalba. Porén, o tempo e o trato foron limando asperezas. Un auxiliar educativo que traballa cos mozos lembra que a clave é o acompañamento: ensinar a moverse no día a día, desde ir ao centro de saúde ata xestionar un recibo da luz.

O papel das institucións e o reto demográfico galego

Cómpre lembrar que a chegada de menores estranxeiros non acompañados a Galicia foi motivo de debate no Parlamento autonómico e en reunións de alcaldes. A presión demográfica obriga a buscar solucións. Abonda con mirar os datos do IGE: nos últimos dez anos, Ourense perdeu milleiros de habitantes. E a comarca de Allariz non é unha excepción. Por iso, a presenza de mozos que queren quedar e traballar non pasa desapercibida.

As autoridades locais, en coordinación coa Xunta e entidades de protección, puxeron en marcha programas de inserción sociolaboral. Fontes municipais insisten en que o importante é a autonomía: que os rapaces poidan emanciparse, cotizar e contribuír. Non é menor o dato de que algúns xa regularizaron a súa situación administrativa e asinaron contratos indefinidos. A cifra, aínda pequena, é todo un símbolo.