Análise: «cando me dixeron: 'non hai latido', a miña vida apagouse. a miña filla estaba morta dentro de min»

Os últimos acontecementos relacionados con «cando me dixeron: ‘non hai» xeraron un intenso debate na opinión pública.

Analistas e especialistas coinciden en sinalar que nos atopamos ante un punto de inflexión que podería marcar o rumbo dos próximos meses.

O duelo xestacional e a importancia das lembranzas

Os detalles que xurdiron revelan unha situación complexa que require unha análise detallada.

«Embarazada, pensaba que podería haber complicacións durante o parto, pero non podía nin imaxinar que no último momento, con 40 semanas de xestación, me dirían que a miña filla estaba morta dentro de min».

O relato de Nereida Vecino é un coma o de moitas nais que deben dar a luz aos seus fillos/as sen vida.

A realidade silenciosa do duelo xestacional, perinatal e neonatal, á que hoxe 15 de outubro se lle dá voz.

«É un tema que ten que coñecerse porque é máis habitual do que pensamos» insiste esta nai, que aínda se doe polo vivido.

«Eu non lle fixen fotos á miña filla Eyra. Non a collín, non a abracei, non pasei tempo con ela, non creei eses recordos nese momento tan doloroso, que agora me poderían axudar a ver nítidamente o borrón que teño do seu rostro».

«Bloqueime, pedín que me practicaran unha cesárea para que fose todo rápido, e psicoloxicamente afectoume, despertábame moitas noites buscando a miña barriga. Con un parto tería sido consciente de ter tido un bebé», alega.

O papel dos profesionais e a creación de memoria

Para Montse Robles, presidenta da Federación Española de Duelo Xestacional, Perinatal e Neonatal (FEDUP), a rapidez coa que se xestiona todo é unha circunstancia na que caen moitas familias e profesionais nestas situacións traumáticas, pero que en absoluto axuda a transitar o duelo.

«Se ti estás con moito trauma, e ademais che adormecen para practicarte unha cesárea de urxencia, estás quitándoche a posibilidade de seres esa mamá que pariu nun parto cheo de amor á súa criatura sen vida».

Recalca que neste tipo de duelos desautorados, todo o simbólico ten especial importancia para os pais, «porque é o pouco que poden levar consigo a casa.»

«Pasar tempo co teu fillo, crear fotos para o recordo, gardar un mexón de pelo ou as súas pegadas, son pequenos tesouros -suxire esta experta- que se deben crear `naquel momento ou nunca´, porque axudarán a cambiar o curso do duelo».

Así o corrobora na actualidade Nereida e a súa parella, para quen o único recordo que teñen xunto á súa filla é a sesión fotográfica que ilustra esta información.

O shock do momento fíxolles rexeitar a posibilidade de posuír eses recordos, e ao querer recuperar a imaxe do rostro da nena da súa autopsia, non se puido porque non é obrigatorio rexistrar este tipo de imaxes.

Para esta nai, é «algo que debería realizarse por protocolo, por se ao final a familia decide velas».

De aí a importancia, insiste a presidenta de FEDUP, na formación e actualización dos profesionais sanitarios que acompañan ás familias que pasan por algo así para acabar coa idea de que estas prácticas son `freaks´ ou `macabras´ por tratarse de bebés falecidos.

Tal e como indica Robles, «estes comentarios teñen que ver coa inexperiencia e a incapacidade das persoas que acompañan, que en realidade non están protexendo do dor a estes pais, aos que si lles pode axudar, en cambio, facerse unha foto co seu bebé.

Porque o que se vai captar é a imaxe dunha familia abrazando ao seu fillo, un fillo que ten nome, aínda que non exista fisicamente na sociedade».

Por iso, desde a Federación apostan porque as familias reciban asistencia psicolóxica e emocional nun espazo onde poder integrar o duelo