Nun desenvolvemento que está a captar a atención de expertos e cidadáns por igual, orixe do crime. Esta situación, que se desenvolve nun contexto de crecente interese mediático, promete ter implicacións significativas para diversos sectores da sociedade.
O papel da opinión pública e os novos comunicadores
Os detalles que xurdiron revelan unha situación complexa que require un análise detallada. Fai tempo que a vida pública se converteu nunha feroz batalla polo control do mercado da opinión pública, que nun sistema democrático sabemos que é o pórtico do control do poder político.
A irrupción de internet, como complemento ou substitución dos medios tradicionais, deu un volteo significativo nos equilíbrios dese mercado e, en certo modo, acelerou tamén os procesos. Umberto Eco dicía nunha entrevista pouco antes de falecer, que as posibilidades que ofrecía internet respecto da opinión pública debían asumirse; que en verdade non achegaban nada novo porque todos sabemos que o mundo está cheo de imbéciles, aínda que non sabemos se son maioría ou minoría, pero que con internet ese grupo agora tería máis visibilidade ca nunca e que debiamos tomar nota diso.
Charlie Kirk non estaba desde logo entre os imbéciles nin era exactamente un produto de internet. Atopábase, iso si, entre unha nova clase de creadores de opinión que superara aos xornalistas ou tertulianos da nosa xeración, hoxe practicamente descoñecidos para o novo público.
Era, polo tanto, un novo comunicador que, entre outras cousas, fora profundamente odiado polos vellos comunicadores. Non só polos seus contidos, dunha evidente e antagónica posición, senón polo desprazamento da atención nos seus oficios.
Imposible esquecer a respecto esa xornalista da CNN queixándose dos creadores de opinión nas redes sociais porque lles estaban a roubar o seu traballo, que non era outro que o control da opinión pública. En calquera caso, Charlie Kirk, neste novo oficio, se non era o mellor era desde logo un dos mellores.
Aínda que descoñecido en Europa, porque aquí nos conformamos con calquera cousa e porque descoñecemos practicamente todo de Estados Unidos, era das poucas persoas capaces de congregar a miles de participantes nun aforo simplemente para discutir. Miles de persoas sen ser unha estrela do deporte, da música ou o reguetón.
Miles de persoas ante alguén que simplemente estimulaba o debate e a confrontación de ideas, que poñía fronte ao espello a todos aqueles que reproducían o argumentario de esquerdas ou ‘woke’, convencido de que non había pregunta que non se puidese facer en público nin un dato que debera ocultarse.
En termos de liberdade de opinión, lembrábame aquel señor de aspecto desaliñado que reunía decenas, ás veces centos, de persoas na vella Piazza Maggiore de Bolonia, para debatir sobre o exercicio do poder en tempos de Silvio Berlusconi. E non precisamente a favor deste, todo sexa dito.
A batalla cultural e o impacto político
Os temas de debate de Charlie Kirk eran os grandes temas da nosa actualidade, pero non se engane ninguén, eran os temas que nos trouxo unha esquerda irracional e delirante, en busca dun argumentario de control social e político na ausencia de argumentos tras a caída do marxismo nos anos noventa.
Nin Gustave Le Bon imaxinaría o nivel de sobreexcitación que a esquerda contemporánea trouxo ás nosas vidas nesta última mutación. E de aí precisamente a reacción dalgúns a modo de batalla cultural, que é a outra denominación triunfante do estado de situación. Batalla que, como vemos, xa ocasiona vícti
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.