Os últimos acontecementos relacionados con Isaac, Alma Lady Pepa xeneraron un intenso debate na opinión pública. Analistas e especialistas coinciden en sinalar que nos atopamos ante un punto de inflexión que podería marcar o rumbo dos próximos meses.
O legado de Isaac e Lady Pepa
Os detalles que xurdiron revelan unha situación complexa que require unha análise detallada. Fai poucos anos que nos deixou, pero a sombra de Isaac segue paseando pola rúa de San Lorenzo e polo Hipódromo de la Zarzuela.
Tiña un aspecto valle-inclanesco, delgado, de tanto camiñar entre as mesas dese café teatro que abriu en Madrid a finais dos sesenta e que pechou durante a pandemia. Isaac non era o dono, pero si un dos motivos para volver.
O ritual de Lady Pepa era sinxelo: un chamaba á porta e, de súpeto, unha pequena abertura preguntábache que carallo querías. «Vengo a comer espaguetis, Isaac». Esa era a clave.
Tras comprobar desde a súa mirilla que non se trataba dun grupo de borrachos nin de tarados problemáticos, Isaac abría a porta que che levaba directamente a unha escaleira onde comezaba todo. Aquel Madrid non tiña présa por deitarse.
Os parroquianos ían a comerse uns espaguetis, uns callos, unhas lentellas, unha fabada ou unha táboa de embutidos, e a seguir coa súa noite ao seu xeito: tripas cheas e unha copa máis. Porque en Lady Pepa nunca se tomaba «a última», senón a anterior… e quizais as seguintes.
O salón era rectangular, con dúas liñas de sofás pegadas á parede que miraban cara a un pequeno escenario onde moi poucos tiñan o coraxe de tocar. De Sabina a Enrique Urquijo, de Luis Ciges a Jorge Berlanga, de García Alix a Ceesepe, en Lady Pepa empapouse a borrachera do máis granado dese Madrid que non tiña complexo en ser un lobo nocturno.
O escenario tiña un piano, e algún valente sentábase para amenizar a velada do resto, pero máis lle valía afinar: se alguén tocaba mal, Isaac levábao do asento e expulsábao do garito por dúas razóns fundamentais —dicía el mesmo—: a primeira, por tocar mal; a segunda, por ser un pesado.
Porque en Lady Pepa había un respecto reverencial por Isaac e pola norma non escrita de non ser o típico borrachín que daba a lata a partir das cinco da mañá. O horario do garito era curioso: de doce da noite a oito da mañá.
Esas horas nas que as rúas se habitaban por quen non querían saír, senón que se negaban a volver entrar; os que gastaban a súa vida entre o fume, as copas de tubo e as notas musicais que soaban mentres o escenario permanecía baleiro.
A min gustábame charlar con Isaac. Facíamo-lo na pequena barra que precedía ao salón. Contábame de cabalos, de carreiras, de puro sangue inglés e de como cambiara Madrid cando Franco estirou a pata.
Ensíname o camerino ao que se accedía dende a parte dereita do escenario, onde unha vez Lenny Kravitz se asustou porque Joselín Vargas e os seus lle daban mil voltas tocando o cajón; ou aquel día en que Antonio Vega estivo sentado escribindo en cinco servilletas de papel unha letra que non sabemos se chegou a ser canción.
Aquel halo que cubría o céu de Lady Pepa era, en realidade, o teito de Isaac, porque ningún outro maître do Madrid daquela época tiña a cintura nin a naturalidade de tratar a todos por igual, por moi distintos que fosen.
En
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.