Aurora Coca, 89 anos: "¿Ganas de vivir? Xa as teño

Aurora Coca, de 89 anos, ingresou recentemente nun servizo de Psiquiatría tras un intento de suicidio en Martorell que, segundo ela mesma relata, non foi o primeiro. A muller, coñecida nas redes como «a avoa Aurora Coca» polos seus vídeos en YouTube, atribúe a súa crise a un cansazo vital acumulado despois de décadas de traballo e de coidar ao seu marido, e reclama que se escoite con máis atención ás persoas maiores. A entrevista na que explica a súa situación foi publicada o 12 de marzo de 2026 nun reportaxe de sociedade que aborda a saúde mental na terceira idade.

Na súa conversa co xornalista, Aurora describe tempadas recorrentes de depresión que se intensifican na primavera e no outono e que a levan a cuestionarse o sentido de continuar. Relata que, aínda que houbo intervencións médicas e estadías hospitalarias, a sensación de ter esgotado as súas forzas persiste: a perda de autonomía física e a ausencia de proxectos ou ilusións fan que pense que a súa vida está completa e que non quedan metas por acadar. A pesar diso, admite episodios de ambivalencia nos que, uns días despois, pode sentir o contrario.

A muller, viúva e sen fillos, subliña que a soidade non é en si mesma o que máis a angustia, senón depender dos demais para as tarefas cotiás. Explica que aceptar a condición de persoa maior e perder habilidades que antes tiña resulta devastador para a autoestima: «Convérteste nunha vella», sintetiza ao describir a humillación e a resignación que moitas veces acompañan ese proceso. Por iso reclama xestos que vaian máis alá da visita formal: desexa agarimo sincero e abrazos que se noten.

Aurora tamén critica a atención que reciben as persoas de idade avanzada por parte do sistema e, en particular, cuestiona a medicalización que considera excesiva. Afirma que numerosos maiores consomen diariamente unha gran cantidade de fármacos e suxire que a industria farmacéutica obtén beneficios dese patrón, o que, na súa opinión, alimenta un interese económico máis que un verdadeiro coidado. Así mesmo, denuncia que a miúdo non se presta suficiente credibilidade aos relatos dos anciáns: «Nin nos fan caso nin nos cren», sinala en referencia ao trato profesional e social que enfrontan.

A vida dixital de Aurora contrasta coa súa situación persoal: os seus vídeos en YouTube déronlle milleiros de seguidores e certa visibilidade pública, pero esa plataforma non substitúe as atencións necesarias para o seu benestar psicolóxico. A muller utiliza a rede para contar o seu día a día e chegar a outras persoas, pero advirte que a exposición non evita o illamento nin os problemas de saúde mental que padece. O seu caso, di, ilustra como a notoriedade virtual non resolve a falta de apoio afectivo e práctico.

No relato de Aurora aparecen feridas acumuladas por anos de traballo e de coidados, factores que asocia co seu actual cansazo profundo. Rememora épocas difíciles coidando do seu marido, unha tarefa que esgotou os seus recursos físicos e emocionais, e plantea que a suma deses esforzos a deixou sen enerxías para buscar novas metas. A combinación de fatiga, envellecemento corporal e deterioro anímico conforma, segundo ela, un cadro que a arrastra cara a pensamentos de abandono.

O testemuño plantea ademais unha reflexión sobre a resposta social ante o suicidio e a depresión na vellez. Aurora considera que existe unha dobre barreira: por unha banda, a invisibilización das necesidades emocionais dos maiores; por outra, a tendencia a explicar os seus problemas unicamente en termos médicos, sen atender a causas sociais e persoais profundas. Reivindica, en consecuencia, unha escoita máis empática e medidas que contemplen a dignidade e a autonomía das persoas maiores.

Ao peche da charla, Aurora recoñece a súa propia inestabilidade: admite que as súas ideas poden cambiar dun día para outro e que a ambivalencia forma parte da súa ex