Bruxaría e medo: así sometían a mulleres explotadas nun piso do centro de Ourense

Seis persoas foron detidas en Ourense acusadas de prostituir mulleres de orixe venezolana ás que, presuntamente, sometían mediante prácticas de bruxaría. A Brigada Provincial de Estranxeiría e Fronteiras da Policía Nacional desarticulou o piso, situado na avenida da Habana, onde as vítimas eran obrigadas a traballar en xornadas maratonianas.

O medo como cadea

Non fai falta violencia física para que unha persoa non marche. Ás veces basta co medo. A investigación apunta a que os responsables da trama utilizaban presións psicolóxicas baseadas na bruxaría e o mal de ollo para quebrar a vontade das mulleres e disuadilas de abandonar a prostitución.

Dentro da vivenda os axentes atopáronse con altares e vecas instalados en distintos espazos. Non eran decoración. Formaban parte, segundo a hipótese policial, dun dispositivo de control pensado para facer mortaña nas vítimas, explorando as súas crenzas e os seus temores máis profundos.

Captar a quen ninguén busca

As mulleres captadas eran venezolanas e atopábanse en situación irregular en España. Terreo difícil para quen busca escapar: sen papeis, con poucos recursos e lonxe da súa familia, moitas dubidan en denunciar. Xustamente aí é onde actúan este tipo de organizacións. A trama aproveitaba a súa vulnerabilidade para captaas e mantelas baixo o seu control.

A operación foi levada a cabo pola Brigada Provincial de Estranxeiría e Fronteiras de Ourense, que desarticulou o piso da avenida da Habana e practicou seis detencións. A cifra fala por si soa: seis persoas adicadas, presuntamente, a explotar mulleres en pleno centro da cidade.

O rostro cambiante da explotación

Convén lembrar que a trata de persoas non sempre se manifesta con encoros ou golpes. As técnicas de dominación psicolóxica —xa sexa mediante débedas ficticias, ameazas veladas ou, como neste caso, rituais e supersticións— resultan eficaces precisamente porque deixan poucas pegadas visibles. Unha vella acesa ante un altar non delata nada á primeira vista. O dano, en cambio, instálase na cabeza da vítima.

O caso de Ourense amosa ademais como as redes de explotación adáptanse ao perfil de quen captan: mulleres migrantes recentemente chegadas, en situación administrativa precaria e a miúdo cargando coas dificultades económicas dos seus países de orixe. A explotación sexual segue a ser unha realidade presente en cidades galegas, e os corpos policiais teñen neste tipo de operacións unha das súas principais liñas de traballo.

Quedan agora os pasos xudiciais: as seis persoas detidas deberán responder ante a xustiza dos presuntos delitos que se lles imputan. Pelo camiño quedará por saber se había máis mulleres afectadas e se o piso da avenida da Habana era o único punto da trama na cidade.

Cantas mulleres pasarán por ese piso antes de que a Policía chamase á porta? Ninguén o sabe aínda. O que si queda claro é que combater a trata esixe mirar tamén onde non hai moratóns: nas crenzas, nos medos e na precariedade administrativa que converte alguén en presa fácil. A operación de Ourense é unha boa noticia, si. Pero a pregunta de fondo —cantos altares como aquel seguen acesos noutros pisos de Galicia— permanece aberta.

Con información de medios galegos