Os inicios de tempada adoitan medirse en sensacións, pero o CD Lugo saiu de Salamanca con algo máis tangible: tres puntos e un guión de partido que di moito da plantilla que construíu Borja Fernández. O triunfo por 1-3 no estadio Reina Sofía non foi un paseo, e quizais aí radique o seu valor. O conxunto albivermello tivo que remar contra corrente en dúas ocasións e en ambas soubo atopar resposta.
Un exame esixente para o primeiro día
O estreno oficial na categoría esixía o que ningún adestrador pode adestrar totalmente: carácter. Unionistas, como local e coa intención de intimidar, plantou unha presión alta que complicou a construción lucense durante o tramo inicial. Durante varios minutos, o dominio foi do conxunto salmantino e o guión parecía o que os locais habían debuxado.
O interesante do Lugo deste inicio de curso é que non se precipitou. O equipo foi gañando metros, buscou posesións máis longas para sortear a presión e, cando encontrou o espazo, castrouo. A xogada colectiva que terminou en gol no minuto 23, cun disparo axustado á escuadra dun dos xogadores máis destacados do encontro, resumiu a mellor versión dun equipo que crecía conforme pasaban os minutos.
Dous golpes, dúas respostas
Os partidos de principio de tempada gánanse moitas veces na cabeza antes que nos pés, e o choque de Salamanca ofrecíu dúas probas de que os lucenses chegan coa mentalidade correcta. A primeira chegou antes do descanso, cando Unionistas reaccionou e dispoñeu de dúas ocasións claras para igualar o marcador. O Lugo atravesou ese tramo de tempestad sen consecuencias e chegou ao intermedio coa vantaxe intacta.
A segunda proba foi máis dura, porque chegou xa na segunda metade: o empate local. Moitos equipos recentemente ascendidos ou en construción tenden a encollerse nese momento. Este Lugo fixo xusto o contrario: reaccionou con contundencia, recuperou a vantaxe e, xa co rival obrigado a abrirse, castigou os espazos ata sentenciar o encontro. O terceiro gol, obra de Álex Gallar, foi a recompensa a esa ambición de non conformarse co empate.
Sen Reniero, sen excusas
Un detalle non menor da estréa: o equipo non notou a ausencia de Nico Reniero. O avanzado, apartado da convocatoria por cuestións disciplinares que o propio club vinculou a un posible problema psicolóxico ou depresivo segundo se recolleu nas declaracións do entorno técnico, quedou fóra do plan e o Lugo respondeu cunha pegada repartida e un ataque que non dependeu dun só nome.
É un bo sinal de cara a un calendario longo. A dependencia dun referente ofensivo adoita ser unha lousa nas categorías tan igualadas como a Primeira RFEF, onde a diferenza entre gañar e perder mídese en detalles. Que o gol chegue dende xogadas colectivas e dende xogadores que asumen protagonismo en momentos distintos é síntese dun bloque con recursos.
Contexto: comezar arriba sempre suma
Quen siga a categoría sabe que a Primeira RFEF é unha maratón na que os arranques pesan máis do que parece. Os equipos que encadean bos resultados nas primeiras xornadas colócanse nesa zona de confort que permite xestionar derrotas posteriores sen dramatismo, mentres que os que comezan perdendo acumulan unha presión que a miúdo condiciona proxectos enteiros.
Por iso a victoria en Salamanca trasciende os tres puntos. Gañar na casa rival, facelo remontando un empate en contra e sen contar cun dos avanzados do plantel é un triple aviso para o resto dos competidores: este Lugo non chega á categoría para sobrevivir.
O que queda por demostrar
Agora ben, convén o prudencialismo de sempre: é unha xornada, unha tarde, un resultado. Os proxectos consolidanse en novembro, non en agosto. Os unionistas tiveron opcións e o Lugo deberá corrixir eses arranques dubitativos.
