Os inicios de tempada adoitan medirse en sensacións, pero o CD Lugo saíu de Salamanca con algo máis tangible: tres puntos e un guion de partido que di moito do plantel que construíu Borja Fernández. O triunfo por 1-3 no estadio Reina Sofía non foi un paseo, e quizais aí radique o seu valor. O conxunto albivermello tivo que remar contra corrente en dúas ocasións e en ambas soubo atopar resposta.
Un examen esixente para o primeiro día
A estrea oficial na categoría esixía o que ningún adestrador pode adestrar de todo: carácter. Unionistas, como local e coa intención de intimidar, plantou unha presión alta que complicou a construción lucense durante o tramo inicial. Durante varios minutos, o dominio foi do conxunto salmantino e o guion parecía o que os locais debuxaran.
O interesante do Lugo deste inicio de curso é que non se precipitou. O equipo foi gañando metros, buscou posesións máis longas para sortear a presión e, cando atopou o espazo, castigouno. A xogada colectiva que rematou en gol no minuto 23, cun disparo axustado á escuadra dun dos xogadores máis destacados do encontro, resumiu a mellor versión dun equipo que medraba a medida que pasaban os minutos.
Dous golpes, dúas respostas
Os partidos de comezo de tempada gáñanse moitas veces na cabeza antes que nos pés, e o enfrontamento de Salamanca ofreceu dúas probas de que os lucenses chegan coa mentalidade correcta. A primeira chegou antes do descanso, cando Unionistas reaccionou e dispuxo de dúas ocasións claras para igualar o marcador. O Lugo atravesou ese tramo de tempestade sen consecuencias e chegou ao descanso coa vantaxe intacta.
A segunda proba foi máis dura, porque chegou xa na segunda metade: o empate local. Moitos equipos recentemente ascendidos ou en construción tenden a acollerse nese momento. Este Lugo fixo xustamente o contrario: reaccionou con contundencia, recuperou a vantaxe e, xa co rival obrigado a abrirse, castigou os espazos até sentenciar o encontro. O terceiro tanto, obra de Álex Gallar, foi o premio a esa ambición de non conformarse co empate.
Sen Reniero, sen escusas
Un detalle non menor da estrea: o equipo non notou a ausencia de Nico Reniero. O dianteiro, apartado da convocatoria por cuestións disciplinares que o propio club vinculou a un posible problema psicolóxico ou depresivo segundo se recollu en declaracións do entorno técnico, quedou fóra do plan e o Lugo respondeu cunha pegada repartida e un ataque que non dependeu dun só nome.
É unha boa sinaxe de cara a un calendario longo. A dependencia dun referente ofensivo adoita ser un lastre en categorías tan igualadas como a Primeira RFEF, onde a diferenza entre gañar e perder médese en detalles. Que o gol chegue desde xogadas colectivas e desde xogadores que asumen protagonismo en momentos distintos é síntese dun bloque con recursos.
Contexto: empezar arriba sempre suma
Quen siga a categoría sabe que a Primeira RFEF é unha maratón na que os arranques pesan máis do que parece. Os equipos que encadean bos resultados nas primeiras xornadas colócanse nesa zona de confort que permite xestionar derrotas posteriores sen dramatismo, mentres que quen comezan perdendo acumulan unha presión que a miúdo condiciona proxectos enteiros.
Por iso a vitoria en Salamanca trascende os tres puntos. Gañar fóra de casa, facelo remontando un empate en contra e sen contar cun dos dianteiros do plantel é un triple aviso para o resto de competidores: este Lugo non chega á categoría a sobrevivir.
O que queda por demostrar
Agora ben, convén o prudencialismo de sempre: é unha xornada, unha tarde, un resultado. Os proxectos consolidanse en novembro, non en agosto. Unionistas tivo opcións e o Lugo deberá corrixir eses arranques dubitati
