Un saque de esquina, un remate de cabeza de Adrián Niño no minuto 83 e outra tarde de sinsabor en Vigo. O empate a un contra o Málaga non foi un simple tropezo illado: foi a confirmación de que este Celta non atopa a fórmula para converter o seu xogo en vitorias, e de que o estadio vigués se está a converter nun lugar onde as vantaxes non chegan vivas ao final.
Dominio estéril
Os datos do partido contan unha historia coñecida. Os de casa foron superiores durante boa parte do primeiro tempo e marcharon ao vestiario con vantaxe grazas a un tanto de Jutglà. Ata aí, o guión era o desexado. O problema chegou despois, nunha segunda metade aberta na que o equipo dispuxo de oportunidades suficientes para sentenciar, pero faltoulle o que máis se bota en falta a este nivel: acerto de cara a porta e resolución nos metros finais.
É unha enfermidade crónica, non un mal día. Cando un equipo merece gañar e non gaña unha tarde, fálase de falta de fortuna; cando lle ocorre de forma reiterada, a explicación adoita estar na área contraria. A puntería ausente e a escasa claridade no último terzo do campo son sinais que os corpos técnicos coñecen ben, pero corrixir na pizarra o que falla con botas é a parte máis difícil do oficio.
A xogada que doe
Se hai algo máis amargo que non marcar, é encaixar xusto cando o partido parecía encarrilado. O gol do empate chegou nun lance de estratexia, desde un córner, pasada xa a fronteira dos oitenta minutos. Son as xogadas máis ensaiadas, as que dependen da concentración e do detalle, e precisamente aí o conxunto vigués mostrou a súa cara máis fráxil. Perder dous puntos a balón parado é unha dor de cabeza dobre: polo que suma na clasificación e polo que di do equipo nos minutos decisivos.
Para o Málaga, en cambio, o punto sabe a gloria. Un equipo que aguantou o chuvieiro inicial, soubo reordenarse tralo descanso e esperou o seu momento ten medio traballo feito cando visita campos de arriba. A cabeza de Niño converteu unha tarde defensiva nun botín valioso.
A sombra de Aspas
Se ao empate se lle suma o susto, o balance agrávase. Iago Aspas, que apenas participou uns minutos, abandonou a bancada con voxería, e o seu estado físico pasa a ser a principal incógnita das próximas horas. Preguntarse canto depende este Celta do seu capitán non é novo, pero cada competición pola súa presenza no once revela cán delgado é o colchón do plantel.
Tempo de reaccións
A tempada avanza e o balance segue sen cadrar. Os malos arranques deixaron cicatrices en campañas anteriores, e a pregunta que flutúa sobre Balaídos é se este plantel pode permitir outro setembro de resultados mornos. O calendario non espera a ninguén, e os puntos que se deixan na casa, por vantaxe que se teña, logo bótanse de menos nas xornadas de sufrimento fóra de casa.
Hai motivos para non botar a toalla: o equipo crea, domina tramos e non perdeu identidade con balón. Pero o fútbol castiga con severidade a quen perdoa, e este empate é a última lección. Ata que o Celta aprenda a matar os partidos e a defenderse nas balóns parados, a palabra «arrincar» seguirá sendo unha promesa pendente en Vigo. A próxima xornada non é só outra oportunidade: é unha proba de carácter.
Novas Relacionadas
Lo máis lido
- 1. El vínculo gallego de Marta Gómez Montero tras su salida de ‘Malas lenguas’: trayectoria, familia y el eco del revuelo nacional
- 2. O móbil que desenmascarou a cinco gardas civís e a un avogado en Carballo
- 3. El periodista gallego Pedro Blanco toma las riendas de ‘Hoy por Hoy’ este verano
- 4. ¿Puede ocurrir en Galicia un caso de rabia como el del niño murciélago de Canadá?
- 5. Dobre traxedia laboral na A-6: as vítimas mortais viaxaban desde Sarria cara a A Coruña
Invierte en el Paraíso del Caribe
Únete a los inversores inteligentes que ya están generando rendimientos del 12% anual con Salado Golf & Beach Resort en Punta Cana
Solicitar Información Gratuita