O turismo de masas pon en xaque o fráxil ecosistema das As Catedrais
A icónica praia ribadense tivo que pechar os seus accesos por segunda vez en apenas uns días, evidenciando a tensión entre a explotación turística e a conservación dun espazo natural protexido.
A imaxe de longas filas de visitantes serpenteando por un estreito pasillo rochoso converteuse no símbolo dun verán máis na costa lucense. O que debería ser un paseo tranquilo cara a un dos monumentos naturais máis impresionantes de Galicia transformouse este martes nunha escena propia de calquera gran superficie en rebajas, pero co océano Atlántico como telón de fondo.
O colapso anunciado
A acumulación de persoas rexistrada a media tarde na praia das As Catedrais obrigou aos servizos de vixilancia a tomar unha decisión drástica: cortar o acceso á área. Non foi unha medida preventiva nin unha decisión burocrática; foi a resposta inmediata ante unha situación que os propios profesionais no terreo calificaron como «incontrolable».
Os vixilantes contratados pola administración autonómica e os socorristas que cubren a tempada estival atopáronse cun fluxo humano que superaba calquera capacidade de xestión razoábel. As colas estendíanse pola zona de acceso, un paso estreito e de orografía complicada que utilizan a maioría dos visitantes para chegar canto antes ás famosas formacións de arcos esculpidos polo mar.
Un problema recorrente
Este episodio non é un feito illado. A praia das Catedrais viviu nas últimas semanas unha sucesión de incidentes que poñen en evidencia as dificultades para compatibilizar a afluencia masiva de turistas coa preservación do entorno. Fai pouco, a gravación dunha serie para unha coñecida plataforma dixital obrigou ao peche da area durante catro xornadas consecutivas no pleno mes de xullo, o que xerou unha notable polémica entre os veciños e os comerciantes da zona.
A contradición resulta evidente: por un lado, péchase a praia para protexela da masificación; por outro, clausúrase para facilitar unha producción audiovisual que, paradoxicamente, promocionará o destino a nivel global. Mentres tanto, os visitantes que logran acceder á area atopanse con aglomeracións que poñen en risco a súa propia seguridade e a do ecosistema.
A marea baixa como factor crítico
O peche produciuse no momento de maior afluencia potencial: a marea baixa. É precisamente cando o mar retírese e os visitantes poden acceder á zona dos arcos e contemplar as covas e pasadizos que fan famosa esta praia en todo o mundo. Coa marea alta, a area desaparece prácticamente baixo as augas, o que concentra todo o interese turístico nunas poucas horas ao día.
Os socorristas esperaron a que as persoas que xa se encontraban dentro da area as abandonasen antes de proceder ao peche definitivo. A operación coincidiu co momento en que a marea empezaba a subir, un factor que engadiu urxencia á decisión: o espazo dispoñible reduciuse por momentos mentres a afluencia non cesaba.
Un modelo turístico cuestionable
A praia das Catedrais aspira a ser recoñecida como a mellor de España, un título que sen dúbida atraería aínda máis visitantes. Pero a pregunta que surge tras episodios como o deste martes é se o destino pode soportar a súa propia fama. O sistema de reservas previas implantado nos últimos anos non conseguiu evitar as aglomeracións, e a tensión entre a promoción turística e a conservación do espazo agrábase cada tempada.
As autoridades locais e autonómicas enfróntanse ao desafío de xestionar un recurso natural que xera riqueza pero que corre o risco de degradarse irreversibelmente. A solución non pasa só por limitar o acceso, senón por repensar o modelo de visita, mellorar as infraestruturas de acceso e, quizais, diversificar a oferta turística da comarca para distribuír a presión sobre este enclave.
Mentres tanto, os vixilantes e socorristas seguirán sendo os primeiros en detectar cando a situación se volve insostible. A súa decisión de pechar o area foi, ante todo, unha medida de sentido común para protexer ás persoas. Pero tamén foi un aviso: a capacidade de carga das Catedrais ten un límite, e este verán estamos vela con claridade. A beleza dos seus arcos non pode converterse nun argumento para a súa destrución.
