Demos grazas pola sanidade que temos

Opinión | Sálvese quen poida

Xornalista, cronista, coleccionista de momentos e de amizades

Instalacións do Complexo Hospitalario de Santiago (CHUS) / Xoán Álvarez

A evidencia de Trump

Ao longo da historia, ou quizais desde o seu inicio, hai verdades que pola súa evidencia non precisan demostración. A elas acaba de engadirse Trump, que acumulou tantos datos que a súa maldade é un axioma, non precisa discusión, non é necesario demostrar a súa torcida natureza humana, a súa iniquidade e outros adxectivos de peor calibre.

Isto permite, de rebote, supoñer que os seus seguidores ou ben están en franco deterioro moral coma el, ou ben lles falta información ou se o seguen é por puro interese económico ou de lacaios. Eu dubido de moitas cousas pero hai unha que me deu a certeza de estar no bo camiño, de non ter pervertido os meus principios: non coincidir con nada do que di ese farsante.

Reflexións sobre a Sanidade española

Hai outros temas que permiten máis dúbida porque non os podes abarcar por enteiro e os datos para chegar a unha conclusión real son tan diversos que debes recorrer á túa propia experiencia, aínda que non coincida coa de outros, para polo menos ter a túa verdade clara: a Sanidade española por exemplo.

Digo antes de nada que son un declarado admirador da mesma, incluíndo todos os seus erros e incompetencias, como tamén debo dicir que fai dous anos que me tratan por un cancro, que non che o poden arranxar coma unha cadeira e moitas veces nin poden arranxalo.

Padezo efectos secundarios por agora non graves, con dous anos asistindo ás citas co oncólogo, atiborrando o meu corpo con chutes de cisplatino e gemcitabina, pasando de oncoloxía a dixestivo, de dixestivo a cardio…

A experiencia persoal e a diversidade de realidades

Pero sobre todo este tempo permitiume observar a moita xente, estar desahuciado, ver morrer ao meu compañeiro de habitación cando toca hospital… Por iso, se me preguntan se defendo a Sanidade española direi un grande SÍ, sen medias tintas.

Esa é a miña verdade, que non é a mesma da quen vive nun pobo a decenas de km. dos hospitais centrais, pero iso non é problema da Sanidade; non é a verdade dos que esperan meses para unha operación importante (a Sanidade non o abarca todo, porque non pode) ou a daqueles que cren que porque pagan impostos teñen dereito á vida eterna.

A Sanidade sálvana unha política de Estado que non a privatice e uns médicos que traballan en xornadas maratonianas e inaceptables para atender a metade dos usuarios de España.

O valor da Sanidade pública

Debo dicir, eu que xa cumprín 50 anos achegando impostos (pregúntense quen son os que máis se queixan), que para unha enfermidade de longa duración non chegan máis que a pagar o custo sanitario dun fragmento dela.

Ficarían marabillados os nosos pais se erguesen a cabeza… Dad grazas pola Sanidade que temos aínda que falle porque é humana, non esa Sanidade que che deixa morrer na rúa noutros países como os EE. UU. se non tedes diñeiro.

Por que ninguén quere que lle dean recibo cos seus gastos, que botan por terra moitas queixas? Esa é a miña verdade.