Investigadoras da Universidad de la Columbia Británica comprobaron que os mapaches non só procuran comida, senón que continúan desentrañando mecanismos incluso despois de conseguir a recompensa, un comportamento que atribúen á curiosidade e á procura de información. O estudo, publicado recentemente na revista Animal Behaviour, baseouse en probas realizadas en Norteamérica con unha caixa rompecabezas deseñada con múltiples accesos e mecanismos. Os resultados amosan unha motivación intrínseca que vai máis alá da fame e plantexan novas preguntas sobre a cognición destes animais. A observación axuda a entender por que os mapaches prosperan en contornas urbanas e complican a conservación de especies autóctonas en lugares onde son invasores.

Para poñer a proba a conduta dos animais, as investigadoras utilizaron unha caixa provista de pestillos, portas corredeiras e perillas, con nove posibles puntos de entrada clasificados en niveis fácil, medio e difícil. Cada ensaio durou 20 minutos e, en principio, a caixa continía unha mostra de alimento que o animal podía alcanzar por algún dos accesos. O chamativo foi que, unha vez consumida a recompensa, moitos exemplares seguían tentando abrir os demais mecanismos sen recibir comida adicional, o que descartou a procura dun premio inmediato como única motivación.

A conduta foi consistente ao longo das sesións e sorprendeu ás autoras do estudo. Segundo Hannah Griebling, os mapaches chegaron a activar as tres solucións presentes nun só ensaio, algo que non agardaban ao inicio da investigación. Ese patrón de comportamento indica, segundo as investigadoras, unha forma de exploración dirixida a recoller información sobre o contorno máis que un simple intento por obter alimento.

CONTENIDO PATROCINADO

Salado Golf & Beach Resort

Descubre la oportunidad de inversión más exclusiva del Caribe. Villas de lujo con retorno garantizado del 12% anual en Punta Cana.

Conoce más →

Sarah Benson-Amram e o seu equipo interpretan estas condutas en termos de custe-beneficio: cando a entrada era sinxela, os animais tendían a elixir a vía máis fiable, pero non deixaban de inspeccionar alternativas, incluso as máis complexas. Ao incrementarse o esforzo ou o risco, a estratexia cambiaba e os mapaches preferían a opción segura, un axuste que lembra decisións humanas en situacións con incerteza ou posíbeis perdas. Esta flexibilidade demostra un equilibrio entre curiosidade, enerxía dispoñible e risco percebido.

Ademais de achegar datos sobre a psicoloxía animal, os resultados axudan a explicar a notábel capacidade de adaptación dos mapaches aos contornos urbanos. As súas patas dianteiras son extraordinariamente habilidosas, pero non só a súa morfoloxía facilita o acceso a recursos: a súa disposición a explorar e investigar novos dispositivos e accesos é unha vantaxe en cidades e contornos antropizados. En países como España, onde a especie considérase invasora, esa combinación de destreza e curiosidade contribúe á súa expansión e á competencia coa fauna local.

O estudo súmase a unha serie crecente de investigacións que amosan comportamentos de procura de información en varias especies, desde aves ata mamíferos carnívoros, e o caso dos mapaches achega unha peza máis ao mapa da cognición animal. Entender que animais non humanos poden investigar sen unha recompensa inmediata modifica a interpretación que se fai de moitos conflitos entre fauna e humanos, porque as condutas exploratorias incrementan a probabilidade de interacción con obxectos, contedores e vivendas.

Os métodos empregados permitiron observar patróns repetidos en distintos individuos e comprobar como axustaban as súas respostas ante accesos de distinta dificultade, aínda que os autores sinalan que fan falta máis datos sobre variacións por idade, experiencia previa ou condicións ambientais. A publicación en Animal Behaviour ofrece os resultados principais, pero abre a porta a estudios complementarios que analicen, por exemplo, a memoria de aprendizaxe ou a posible transmisión social de solucións entre mapaches.

Comprender a inclinación destes animais por resolver problemas sen premio inmediato ten implicacións prácticas para a xestión da fauna urbana. Ademais de medidas físicas para impedir o acceso a contedores e refuxios, as políticas de control e conservación poderían beneficiarse de estratexias que teñan en conta a curiosidade como factor de risco. Para as autoridades e os ecoloxistas, identificar por que e como os mapaches exploran é agora unha ferramenta máis para mitigar o seu impacto en ecosistemas sensibles e reducir os conflictos coa poboación humana.