O "alcantarillazo" volta a O Posío: vandalismo con botín irrisorio

A cidade de Ourense volve enfrontarse a un fenómeno que combina o absurdo e o daniño: asaltos a vehículos aparcados nos que o beneficio obtido é ridículo e o custo dos danos, elevado. O barrio de O Posío rexistrou esta semana novos episodios deste tipo, nunha madrugada de luns que se suma a unha racha de incidentes similares repartidos por outras zonas da capital, como o contorno de A Ponte.

Un modus operandi xa coñecido

O método empregado apenas ten sofisticación, e aí radica boa parte da súa eficacia destructiva. Os autores recorren a tapas de sumidoiro ou outros obxectos metálicos pesados que atopan na propia vía pública para reventar as luces dos turismos e acceder ao interior. Trátase dunha técnica que xa deu que falar na cidade en ocasións anteriores, e cuxo regreso confirma que o problema non quedou resolto daquela.

No caso máis recente documentado en O Posío, unha veciña descubriu preto das nove e media da mañá que o seu coche fora forzado durante a noite. A ventá traseira quedou feita pedazos mediante unha tapa de sumidoiro que os responsables abandonaron xunto ao vehículo. O botín: as moedas soltas do cinceiro, unha cantidade que nin sequera chega para comprar un café.

A desproporción entre dano e botín

É precisamente esa desproporción o que máis desconcerta a quen o sofren. A afectada expresou que a perda económica das moedas pasa a un segundo termo fronte ao disgusto de atopar o automóbil feito pedazos. E non é para menos: substituír unha luz temperada pode custar bastante máis que calquera obxecto que habitualmente se deixa á vista dentro dun coche.

Este perfil de delito plantea ademais unha cuestión incómoda para as políticas de seguridade. Cando o incentivo material é tan baixo, a lóxica disuasoria habitual —multas, condenas proporcionais ao furto— apenas funciona. O dano real non está no roubado, senón no roto, e iso obriga a pensar a resposta policial e xudicial en termos de vandalismo e reincidencia máis que de furto.

A pista da toxicomanía

Segundo transcendeu das investigacións policiais, os corpos de seguridade vinculan esta vaga de asaltos a persoas que atravesan problemas de adición. É un dato revelador, porque sitúa o fenómeno menos no terreo da delincuencia organizada e máis no da exclusión social: suxeitos que buscan ingresos mínimos e inmediatos, con total despreocupación polas consecuencias.

Esta conexión, que corresponde ao traballo policial valorar e confirmar, abre un debate que Ourense xa coñece: ata que punto estes episodios son un problema de seguridade cidadá e ata que punto un síntoma de que determinadas persoas non están a recibir atención sanitaria e social adecuada. A experiencia doutras cidades suxire que, cando o motor do delito é a adición, a represión por si soa raras veces corta o ciclo.

Veciños en alerta

Mentres tanto, a cotidianidade dos residentes de O Posío vese alterada. Aparcar na rúa implica a incerteza de atopar o coche coa luz reventada á mañá seguinte, e a sensación de impunidade que transmite a repetición dos feitos erosiona a confianza no espazo público. Que os asaltos se produzan de madrugada, aproveitando a ausencia de transeúntes, dificulta ademais a posibilidade de testemuñas.

As recomendacións prácticas nestes escenarios son limitadas pero útiles: non deixar obxectos á vista, tampouco moedas nin obxectos aparentes de valor, e avisar á Policía de calquera incidencia, porque os patróns repetidos son precisamente o que permite aos investigadores trazar unha liña entre casos aparentemente illados.