O asasino dos xemelgos da Coruña, a un paso dos permisos penitenciarios

Quince anos despois do dobre asasinato de dous irmáns xemelgos de dez anos que conmocionou A Coruña, o home condenado por aqueles feitos está preto de obter permisos de saída do cárcere, segundo adiantou La Voz de Galicia. O interno reúne xa case todos os requisitos que esixe a normativa penitenciaria: cumpriu dous terzos da condena, mantén bo comportamento, traballa dentro do centro e recoñece a súa responsabilidade no crime.

O que queda por diante é trámite técnico e decisión xudicial, pero a distancia ata unha primeira saída acurtouse de forma notable. A condena fixouna a Audiencia Provincial de A Coruña en 2013: quince anos de prisión. Dous terzos desa pena equivalen a dez anos cumpridos. O calendario, implacable, fixo o resto.

Os requisitos, case todos na man

Cómpre recordar como funciona a maquinaria. Un permiso penitenciario non se concede por decreto: preparao o equipo técnico do cárcere, propóneo a xunta de tratamento e autorízao, en última instancia, un xuíz de vixilancia penitenciaria, sempre coa posibilidade de que a fiscalía se opoña. Sobre a mesa póñense informes de conduta, valoracións de risco e a evolución do recluso desde o seu ingreso no centro.

Neste expediente, segundo a información publicada, o home acumula os avales habituais que o sistema esixe: boa conduta, traballo dentro do cárcere, feitos recoñecidos e o cómputo dos dous terzos da pena superado. Poucos expedientes chegan tan completos á xunta de tratamento. O que falta, por tanto, non son méritos, senón decisións administrativas e xudiciais que a lei coloca antes de calquera saída.

Non é menor o dato do recoñecemento dos feitos, nun caso que comezou cun detido que relatou o crime cunha frialdade rechamante, sentado e sen inmutarse, como quen describe unha rutina calquera. Tamén computa ao seu favor, a efectos de aritmética penitenciaria, o tempo de prisión preventiva: os anos de custodia previos ao xuízo entran na conta da pena cumprida.

2011: o crime que marcou a cidade

Difícil borrar da memoria colectiva aquilo. Os feitos remóntanse a 2011, cando dous irmáns xemelgos de dez anos foron asasinados en A Coruña cunha violencia extrema. O autor era un novo natural de Villablino (León), nado en 1989, que daquela non chegaba aos vinte e tres anos. Foi detido pouco despois do achado e o seu comportamento durante a detención e a instrución deixou unha pegada que o paso do tempo non borrou.

O xuízo chegou en 2013 e a Audiencia Provincial de A Coruña fixou a pena en quince anos de prisión. Dous nenos asasinados, quince anos de condena. A cifra fala por si soa, e o transcurso dos anos vólvea aínda máis amarga para quen consideran que o prezo legal dun dobre crime destas características foi baixo.

Reeducación fronte ao peso da lembranza

Ninguén debería sorprenderse de que o sistema camiñe nesta dirección. A Constitución española orienta as penas privativas de liberdade cara á reeducación e á reinserción social, e os permisos de saída son precisamente o instrumento concibido para preparar o regreso á vida ordinaria: saídas breves, de ata sete días na súa modalidade ordinaria, vixiadas, que se conceden cando os técnicos entenden que a evolución do interno é real e o risco diminuíu.