O califa García Reinó no seu alcázar sevillano

A actualidade informativa vese marcada por califa garcía reinó en su, un desenvolvemento que os observadores cualifican como un dos máis relevantes do período actual. As ramificacións destes eventos esténdense máis alá do inmediatamente visible.

Os detalles que xurdiron revelan unha situación complexa que require un análise detallada. Tras a escura historia de ‘Los niños terribles’ de Glass que víamos onte nunha nova sala da Fundición da Real Fábrica de Artillería, cuxa bóveda transparente foi, adecuadamente, unha xigantesca buhardilla na que os nenos protagonistas puidesen seguir medrando cara á morte, tocáballe agora a vez a dúas luminosas óperas de cámara, porque aínda que Manuel García marchouse de Sevilla e non volvese máis (como na maioría dos sitios que visitou durante a súa azarosa vida), é certo que o sol da súa terra levouno e lle deu para iluminar as súas obras, se ben antes deixou que Nápoles fose outro significativo punto de recarga. A ópera bufa que conquistou Europa xurdiu alí e o seu espírito enche o famoso ‘Barbero de Sevilla’ de Rossini, ao que García axudou a compoñer. En realidade, o argumento de ‘El califa de Bagdad’ semella un modelo a seguir ao pé da letra para Rossini, exceptuando a ubicación, claro. Pero realmente o libreto procede do que imaxinara Claude de Saint-Jus t para a ópera do mesmo nome composta por François-Adrien Boieldieu e estreada en 1800. O estreo do ‘Califa’ na súa cidade, no seu país, encheríalle de emoción. Así mesmo, o pequeno escenario confundíase coa fachada do Alcázar. Aquí trasládase a acción aos tempos de Interviú, os recitativos son completamente novos, pero a música consérvase. Juan de Dios Mateos (Isaún, califa de Bagdad) é un tenor lírico, de agudos sinxelos, aínda que ás veces os forza; as articulacións nas coloraturas tamén debe traballalas. Sorprende a súa facilidade de canto. Pero é Leonor Bonilla, soprano (Zetulbé), a que sobresae en todo momento. É unha voz aérea, delicada, chea de encanto e maxia. Xa na primeira aria alcanzou o Do e repetidamente o Re. Perfectas coloraturas, moi ben definidas. Logo, no segundo acto asinou outro momento estelar, rico, complexo, saíndose da escena habitual, sobre un plantexamento musical que sempre rende homenaxe a Mozart, tan admirado por García. Temos recente o excelente traballo da mezzo Alicia Naranjo (Kesia), con un rexistro homoxéneo, claro, ao que non lle falta forza, aínda que é máis memorable a súa naturalidade. Esta é contraria á impostación que usan os cantantes para buscar volume, sobre todo; pero se se domina moito, moito esta técnica, pódese conseguir que o artificio pase desapercibido. Nerea Berraondo, mezzo (Lemedé) ten un color bonito, suave, dúctil; pero ás veces na zona grave o son afógase un tanto, perdendo volume. Pero o seu atractivo color compénsao con agudos e centros fermosos e torneados. Eugenio Maria Degiacomi, baixo-barítono (El Cadí) ten un rexistro variable, que ás veces presenta un movemento desahogado nas zonas aguda e grave, mentres que noutras lle resulta máis complicado. O tenor Pepe Hannan tivo unha saída algo apagada, cunha voz aínda pouco asentada; non obstante, para o final notábase un rexistro máis cheo e de dicción moi clara. Boa actuación de novo do Xove Coro de Andalucía, mérito maior por estar en movemento e non aliñados. Deben seguir buscando un son aínda máis compacto. Milagre escénico situar todo nun comedor á antiga, ampliado pola iluminación da gran fachada do patio. A orquestra manteu o seu nivel, cun espectacular solo de trompa ao inicio, dirixida con bo oficio por D’Agostini. Significativo esforzo para recuperar este título do compositor sevillano que merecería o disco e/ou o vídeo. E como sinalamos noutras ocasións, destacamos o mérito que ten apostar por unha ópera difícil e longa, sen saber os cantantes se a volverán a cantar ou o esfu