A directora navarra Maddi Barber presenta esta semana unha retrospectiva da súa obra na Mostra Internacional de Cinema Etnográfico (MICE) do Museo do Pobo Galego, en Santiago de Compostela, nunha programación que se estende ata o vindeiro domingo. A mostra reúne filmes que exploran as relacións entre paisaxe, memoria e comunidade e propón coloquios coa autora tras as proxeccións para favorecer o intercambio directo co público. O festival sitúa así no centro do debate un cine que observa con calma os cambios no territorio e na vida cotiá dos seus habitantes. A exposición de títulos realizados ao longo de máis dunha década permite trazar o percorrido dunha mirada coherente e en evolución.
A selección da MICE inclúe pezas que documentan a transformación da paisaxe e as prácticas sociais no Valle de Arce, en Navarra, lugar de orixe da cineasta. Os seus traballos combinan observación paciente e unha preocupación polas pegadas da memoria colectiva, ofrecendo unha proposta que evita a espectacularidade para procurar a precisión etnográfica. O programa do museo converte as sesións nun punto de encontro entre creadores, investigadores e público xeral interesado no cine de raíz comunitaria. As proxeccións, acompañadas de debates, facilitan que esas imaxes arraigadas nun contexto concreto sexan discutidas e reinterpretadas por audiencias de distintos territorios.
Barber recoñece que ver reunidas as súas obras lle produce ilusión e tamén certa incertidume. Áselle gratificante comprobar como as pezas dialogan entre si e como se aprecia un fío común no seu traballo, pero a etiquetaxe de «retrospectiva» lle provoca unha sensación ambivalente porque se considera aínda en pleno proceso creativo. Prefire entender a exposición como un momento de tránsito que permite observar o desenvolvemento da súa práctica cinematográfica máis que como un peche. Esa tensión entre satisfacción e vertixe marca o ton da súa participación na MICE.
Un dos eixos da súa participación é o intercambio coa audiencia, que Barber valora como unha forma de aprendizaxe. Explica que recibir miradas externas sobre a súa obra axuda a descubrir aspectos que ela mesma non tiña detectado e pode transformar a súa lectura do propio material. Os coloquios posteriores ás proxeccións funcionan como dispositivos críticos que enriquecen o labor creativo e abren novas preguntas sobre método e propósito. Para a directora, o diálogo público é unha ferramenta para repensar tanto a forma como o alcance das súas películas.
A Mostra, centrada no cine etnográfico e a antropoloxía visual, reivindica unha maneira de filmar situada e rigorosa que traballa con comunidades e territorios concretos. Nese sentido, a programación reivindica prácticas audiovisuais que priorizan o contexto e a relación sostida coas persoas filmadas. A antropoloxía visual, segundo os organizadores e os artistas convidados, aporta claves para unha representación máis atenta e responsable das realidades sociais. O festival actúa como foro para intercambiar metodoloxías e debater sobre ética, autoría e complicidade nos procesos de creación.
O vínculo de Barber co seu territorio natal está presente na maioría das súas películas. Nacida en 1988 e criada no Valle de Arce, mantén un vínculo profundo con ese lugar a pesar de residir agora na cidade. As súas pezas rexistran transformacións económicas, ambientais e demográficas que alteran as paisaxes e as prácticas cotiás, e fano desde unha perspectiva localizada que procura comprender os cambios desde dentro. Esa raíz territorial non impide que os seus filmes dialoguen con públicos doutras rexións, precisamente porque abordan temas universais como a memoria, a identidade e a adaptación ao cambio.
Para o público galego, a presenza destas películas plantexa unha oportunidade de diálogo entre realida
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.