O collo de botella de A Gudiña volve paralizar a alta velocidade cara a Galicia

A principal arteria ferroviaria entre Galicia e o resto da península sufriu este xoves un novo e serio tropezo. Unha avería na catenaria do complicado tramo montañoso entre A Gudiña e Sanabria deixou completamente cortado o tráfico de trens de alta velocidade. O colapso, que afectou tanto ás saídas desde Madrid como aos servizos orixinados en territorio galego, obrigou a desviar viaxeiros e a improvisar transbordos por estrada no medio dun crecente descontento.

Quedarse botado nun andén ou atrapado dentro dun vagón detido en plena meseta castelá é unha pesadilla para calquera viaxeiro. A situación vólvese desesperada cando o reloxo avanza implacablemente e os plans persoais dependen dunha puntualidade que nunca chega. Onte, a angustia palpábase en estacións como a de Ourense ou Zamora, onde os pasaxeiros vían como se esvaecía a posibilidade de chegar a tempo ao aeroporto de Barajas. Algúns deles tiñan reservados voos transoceánicos para iniciar as súas vacacións, perdendo conexións vitais cara a destinos afastados por mor dun fallo técnico. A falta de información áxil e de alternativas reais agrava un escenario que xa de por si resulta bochornoso para unha infraestrutura que presume de ser do século XXI.

O eterno problema da orografía

A ninguén se lle escapa que o corredor entre Ourense e Zamora é un dos puntos máis sensibles de toda a rede ferroviaria española. Calquera incidencia técnica nos quilómetros que separan a comarca ourensá da serra de Sanabria ten un efecto dominó inmediato e devastador. Abonda con que un compoñente da catenaria falle para que a conexión de toda Galicia coa capital do Estado quede seccionada por completo. Non parece casualidade que os atrasos e cancelacións se ceben sistematicamente con esta zona de tan complicada xeografía, onde o clima e o trazado acaban pasando factura antes ou despois.

Estruturas como a de Porta de Galicia esixen un nivel de mantemento preventivo exhaustivo. Cando falla o subministro eléctrico en plena vía, os convois simplemente se quedan conxelados no seu sitio. Onte repetíronse as xa clásicas imaxes de trens estáticos nas portas de Zamora ou agardando unha solución na estación ourensá. Demasiadas horas de agarda. Demasiadas promesas institucionais incumpridas sobre a fiabilidade dun servizo público que segue sendo a principal porta de entrada e saída de milleiros de galegos.

O silencio por megafonía e o caos do autobús

Fontes do operador ferroviario e da xestora de infraestruturas confirmaron que o corte obrigou a estabelecer un plan de emerxencia baseado no uso de autobuses para intentar salvar as viaxes dos afectados. Non obstante, o tradicional transbordo por estrada nunca é unha solución limpa para un servizo de alta velocidade. Implica baixar maletas pesadas, agardar á intemperie a que cheguen os vehículos contratados e perder horas valiosas de viaxe. A loxística complícase enormemente cando se ten que evacuar a centos de persoas no medio dunha zona de difícil acceso.

Quen pasou por unha experiencia similar sabe que a maior angustia non nace só do atraso en si, senón do baleiro informativo. Moitos viaxeiros permanecían sentados nas súas prazas sen recibir actualizacións claras e concisas a través dos sistemas de megafonía ou das aplicacións móbiles. É precisamente nestes momentos de incerteza cando o pasaxeiro se sente completamente abandonado á súa sorte, calculando mentalmente se lle dará tempo a correr polo aeroporto para non perder un billete de avión que custou unha fortuna. A cifra de perdas económicas e de oportunidades persoais frustradas por estes cortes resulta inabarcable. A traxedia silenciosa dun sistema fráxil.