Nun acontecemento que está a captar a atención de expertos e cidadáns por igual, corno Zaroff. Esta situación, que se desenvolve nun contexto de crecente interese mediático, promete ter implicacións significativas para diversos sectores da sociedade.
O eco de Zaroff e os crimes en Sarajevo
Os detalles que xurdiron revelan unha situación complexa que require un análise detallado. Estes días brota, rouco, cavernoso, plutoniano, no máis tétrico dos paisaxes, o corno venatorio do conde Zaroff, arquetipo ficticio dos cazadores de seres humanos.
Aseguran que o estremecedor son procede dos Balcáns. A figura do personaxe psicopático creado nos anos 20 polo escritor ‘pulp’ Richard Connell e logo encarnado polo actor Leslie Banks nos albores do cinema sonoro, en ‘El malvado Zaroff’, afírmase hoxe, entre máquinas de fume, na nosa conciencia.
Faino mentres continúan as pesquisas da Fiscalía de Milán arredor dunha serie de cazadores deportivos de varias nacións que, na primeira metade dos anos 90, se terían desprazado á cidade sitiada de Sarajevo co fin de asasinaren civís de toda idade e condición por mera fruición cinegética, desde as liñas de francotiradores do Exército de Serbia.
O goteo de informacións vai engadindo a estes crimes inauditos novas truculencias de conto macabro: cada día, a man da Fiscalía italiana vai sacando á luz un diabiño verde e repulsivo. O só pensamento do acontecido produce un pavor pouco menos que cósmico.
Testemuños, motivacións e o monstro do tedio
Un antigo axente do servizo de intelixencia bosnio corroborou ante as autoridades que, hai tres décadas, un prisioneiro inimigo lle contou a atroz lenda. Ao parecer, as forzas especiais do Exército de Serbia recibían, previo pago, a estes pintorescos amantes da caza maior e conducíanos aos postos de montería arredor de Sarajevo.
Transcendeu o itinerario dos tiradores que chegaban desde os seus pacíficos países ata o polvorín dos Balcáns, onde o estado de natureza cancelara as leis de todo tipo. Han de descartarse aquí as motivacións habituais das grandes e pequenas masacres perpetradas no mundo de hoxe e sempre.
Non existe a excusa. En torno a este asunto non se alegará unha razón de Estado, nin unha motivación de rapina, nin de odio. Quizais tampouco patoloxías.
A arcaica figura do cazador de homes non concorda con estes crimes. Aquel, referido por numerosos clásicos pagáns, non é outra cousa que un captor de escravos (‘andrapodistes’). Por outra banda, as rehalas de acoso foron moitas veces adestradas para danar aos nosos semellantes, pero no contexto da fuxida.
En cambio, Zaroff daba uso ás súas armas e aos seus cans contra outros ‘Homo sapiens sapiens’ por mera diversión. Trátase de puro ‘sport’. Pois ben, esta mesma síntese de sadismo e excursionismo (‘Jara e sedal’ mesturado con De Quincey; Miguel Delibes con ‘Depredador 7’) temos estes días nas noticias.
Os xornalistas preguntaron a Ezio Gavazzeni, o investigador independente que presentou a denuncia hai uns meses, polos fundamentos antropolóxicos e morais de semellantes crimes telescópicos. Respondeu como puido.
Certamente, pagar altas sumas de diñeiro para poder experimentar o pracer de acribillar impunemente a civís desarmados, como facía o personaxe de Connell e os seus emuladores (o vilán de ‘Harry el sucio’ ou os cazahombres de Bacurau), supera os estándares de abxección moral.
Gavazzeni descartou a hipótese da ‘banalidade do mal’, isto é, de crimes perpetrados por pura superficialidade e espírito gregario. ¿Haberá que invocar entón os crimes de Gilles de Rais
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.