Xulgado arquiva ataque con ácido a septuaxenaria en Mos

O Xulgado de Primeira Instancia do Porriño decretou o arquivo da causa aberta pola agresión con ácido sufrida por unha muller de 70 anos en Mos na noite do 5 de xaneiro de 2025, coñecida como a véspera de Reis. A decisión apóiase en que tanto a vítima como o único investigado, o seu fillo, renunciaron a declarar e na ausencia de testemuñas que permitiran soster a acusación. Os feitos ocorreron nunha vivenda de Camiño Martizas, na parroquia de Tameiga, segundo a instrución xudicial.

A muller presentou queimaduras en aproximadamente o 35% do seu corpo e un traumatismo craneoencefálico tras a agresión, segundo o parte médico ao que tivo acceso a instrución. Aquela noite a Central de Coordinación de Urxencias Sanitarias recibiu unha chamada da vítima, «moi axitada», que contou que recibira un golpe na cabeza e que o agresor, que quedara na casa, podería portar un coitelo. Os servizos sanitarios e a Guardia Civil presentáronse no domicilio tras a alerta, onde se atoparon sinais de violencia e restos compatibles co uso dun corrosivo.

O detido, un mozo de 28 anos con historial de problemas psiquiátricos, tentou arroxarse por unha fiestra cando acudiron os axentes, segundo consta na instrución. Foi detido como único investigado pola Guardia Civil e permaneceu vinculado ao caso durante a instrución, aínda que sempre sen prestar declaración. A causa estivo nas mans do mesmo tribunal durante aproximadamente un ano ata que a maxistratura acordou o sobresemento provisional.

A resolución xudicial subliña que o investigado se amparou no seu dereito a non declarar, mentres que a vítima expresou a súa vontade de non testemuñar en contra de ninguén, polo que os elementos probatorios existentes non alcanzaban para soster un procedemento penal. Ante a falta de testemuñas alleas aos protagonistas e sen novas probas que acreditasen a autoría dos feitos, o xulgado optou por arquivar a causa por insuficiencia probatoria. O peche do procedemento non equivale a unha declaración de inocencia, senón á falta de elementos para continuar adiante.

Durante as primeiras pescudas acordouse tamén o precinto da vivenda afectada e practicáronse dilixencias para recoller vestixios e mostras que permitiran identificar a substancia empregada, pero esas probas non foron suficientes para reconstruír con certeza o feito imputable a terceiras persoas. A instrución incluíu a toma de informes médicos e forenses e as comparecencias dos axentes que interviñeron, sen que emerxesen testemuñas que vinculasen de forma directa o investigado coa aplicación do ácido. Por iso, o tribunal considerou que non concurrían indicios racionais para soster a continuidade do procedemento penal.

Este caso insírese nunha serie de sucesos violentos acontecidos na provincia de Pontevedra nos últimos anos nos que a enfermidade mental figurou como factor relevante, segundo relatan fontes xudiciais e policiais. Entre os episodios citados polas autoridades atópanse varios homicidios e agresións graves nos que os autores presentaban trastornos psiquiátricos ou problemas de saúde mental documentados, o que reabriu o debate sobre a atención e o seguimento destas persoas. Os profesionais consultados noutros procedimientos subliñan a dificultade que supoñen os vazíos probatorios cando as vítimas non desexan declarar ou os imputados se acollen aos seus dereitos procesuais.

Desde o punto de vista xurídico, o arquivo da causa non impide que a investigación se reabra se aparecen novas probas ou testemuñas que permitan acreditar a autoría dos feitos. Fontes xudiciais explican que o sobresemento provisional é unha figura habitual cando a evidencia dispoñible resulta insuficiente, e que a reapertura depende de elementos novos e relevantes. Mentres tanto, as actuacións quedarán arquivadas e