O reto pendente da seguridade viaria rural: unha vida truncada en Coristanco

Estradas secundarias: un escenario de riscos invisibles

As vías que atravesan o corazón rural de Galicia, como a AC-552, adoitan ser protagonistas de novas que tinguen de loito comunidades pequenas. O recente falecemento dun condutor de 31 anos en Coristanco volveu poñer enriba da mesa unha realidade incómoda: os tramos secundarios seguen acumulando sinistralidade a pesar dos avances tecnolóxicos e das campañas de concienciación.

Mentres a atención mediática adoita centrarse nas grandes autoestradas, é nestas estradas máis modestas onde a vulnerabilidade do condutor se fai palpable. O suceso, ocorrido nas últimas horas e que conmocionou a comarca de Bergantiños, é unha mostra máis de como a rutina diaria pode verse rota de xeito tráxico en cuestión de segundos.

A mocidade, as cifras e o impacto social

A miúdo asóciase o risco de accidente aos condutores noveis ou ao tráfico denso das cidades, pero os datos do último ano reflicten un patrón preocupante en Galicia: unha parte considerable das vítimas mortais en estrada son persoas novas e en zonas de baixa densidade. A perda dun veciño en plena trintena non é só unha estatística fría; é un baleiro que se multiplica nun entorno onde todos se coñecen.

En municipios pequenos, cada accidente mortal é un golpe colectivo. A diferenza da gran cidade, aquí a nova non tarda en estenderse e a dor compártese na rúa, no bar ou na parroquia. A dimensión humana destas traxedias intensifícase, e a comunidade vese abocada, unha vez máis, a preguntarse se todo accidente é realmente inevitable.

Por que seguen ocorrendo estas traxedias?

A combinación de factores que leva a un desenlace fatal en estradas como a de Coristanco é complexa: desde o estado da vía ata a meteoroloxía, pasando pola infraestrutura ou os hábitos de condución. Se ben resulta tentador buscar unha causa única, a realidade é moito máis poliédrica. As estradas rurais adoitan carecer de arcenes amplos, a sinalización pode ser insuficiente e os desniveis ou curvas pechadas engaden dificultade á condución cotiá.

As autoridades insisten na importancia do mantemento e o investimento, pero a dispersión da poboación dificulta intervencións rápidas ou custosas. ¿É suficiente con campañas de prevención? ¿Ou habería que plantexar unha revisión en profundidade da rede viaria secundaria? A pregunta non é nova, pero cada accidente como o de Coristanco volve poñela en primeiro plano.

A resposta dos servizos de emerxencia e a resiliencia local

En situacións como a acontecida recentemente, a rapidez dos servizos de emerxencia é vital. Galicia conta cun entramado de equipos sanitarios e de rescate que, a pesar das dificultades do terreo, actúan con profesionalidade e entrega. Porén, a distancia aos hospitais de referencia e a orografía poden xogar en contra cando cada minuto conta.

“En contornos rurais, a colaboración de veciños e equipos de emerxencia marca a diferenza na atención ás vítimas”, subliña un responsable municipal.

A coordinación entre protección civil, servizos sanitarios e forzas de seguridade resulta fundamental, aínda que non sempre pode impedir o peor desenlace. Tras o accidente, a localidade de Coristanco amosou, como tantas outras veces, a súa capacidade de apoio mutuo e solidariedade, convertendo a dor nun impulso para esixir melloras e lembrar a fraxilidade da vida.

Máis alá do accidente: desafíos para o futuro

Se algo poñen de manifesto estes sucesos é que a seguridade viaria no ámbito rural require unha atención constante e renovada. Evitar que se repitan novas como a de Coristanco pasa por abordar o problema desde unha perspectiva integral: infraestruturas, formación e políticas públicas.