En desenvolvemento: o soño truncado dunha excelente fotógrafa

A actualidade informativa vese marcada por soño truncado excelente fotógrafa, un desenvolvemento que os observadores consideran como un dos máis relevantes do período actual.

As ramificacións destes acontecementos esténdense máis alá do que é inmediatamente visible.

Detalles do Accidente e Traxectoria de María Clauss

Os detalles que han saído á luz revelan unha situación complexa que require un análisis detallado.

Fernando Castillo, ollo sempre avizor, sinala a presenza, entre as vítimas mortais do accidente ferroviario que ten conmocionada a toda España, do xornalista Óscar Toro, e da súa muller, María Clauss, fotógrafa onubense cuxo traballo descubrín en 2021, cando desde a Junta de Andalucía me encargaron unha colectiva de novos fotógrafos da rexión, que rematei titulando, con Lasso, ‘Galería de espejos’, e que, tras inaugurarse no CAF de Almería, circulou por outras cidades.

Durante as miñas pesquisas, o equipo sevillano de Cultura descubríume o traballo desa persoa que entón para min era unha descoñecida.

Retívome poderosamente a atención que na serie que entón a ocupaba aplicase o seu talento creador a unha das historias máis misteriosas e novelescas da Segunda Guerra Mundial, a famosa historia de ‘Willliam Martin‘, un suposto maior inglés cuxo cadáver apareceu flotando en 1943 na costa onubense.

E que, ademais, a gran historia se cruzase no seu caso coa da súa propia familia, xa que o seu avó, alemán, era entón o cónsul do seu país na cidade do Odiel.

Cando me enviou un exemplar de ‘¿Mi abuelo el espía?‘ (2019), o fotolibro, con textos de Óscar, e primorosamente editado, que dedicou ao asunto con motivo dunha individual gaditana centrada nese ciclo, aprezei a súa capacidade para sacar adiante a súa ‘quest’.

Un dos lugares que fotografou foi a base escocesa de Holy Hoch, de onde saíra o buque que transportaba o cadáver que ía ser soltado en Punta Umbría, ben provisto de fotografías dunha suposta noiva, e sobre todo de documentos alusivos ao desembarco aliado no Mediterráneo, que axiña serían coñecidos en Berlín.

Operación maxistral, paralela, en certo modo, á do noso Juan Pujol primeiro desde Lisboa e despois desde Londres.

Se excelente a parte inglesa da historia desenvolvida pola fotógrafa, aínda mellor a onubense, na que tivo a valentía de interrogarse sobre as vidas do seu avó Luis e do irmán deste, Adolfo, membro do Abwehr: a penumbra do despacho consular, os papeis con estacas, as praias juanramonianas, e, na negra noite, esa tumba dun ser de ficción, sempre florecida pola inglesa Isabel Naylor, cuxo carné de identidade tamén fotografou María.

Servan estas liñas urxentes de homenaxe a alguén por quen choran a súa provincia natal e os seus colegas.

Licenciada en Ciencias da Información pola Complutense, colaborou en varios medios locais e nacionais, e ten moitos outros ciclos de interese.

Menciónese por exemplo un esencial, sobre icebergs; outro sobre Suráfrica; e outro de título retocadamente cernudiano, ‘Donde no habite el olvido’, sobre a represión na Huelva de 1936, polo que en 2022 obtivo o Premio Luis Valtueña de fotografía humanitaria, e que o lembrado Juan Barba expuxo en Nerva, no Centro Vázquez Díaz.

Esta información, confirmada por fontes próximas ao desenvolvemento de