A actualidade informativa vese marcada por mulleres familia palacios: saga feminina, un desenvolvemento que os observadores consideran como un dos máis relevantes do período actual.
As ramificacións destes acontecementos esténdense máis alá do inmediatamente visible.
O legado da familia Palacios
Os detalles que xurdiron revelan unha situación complexa que require un análisis detallado.
O legado do apelido Palacios sementou, xeración tras xeración, a semente dunha estirpe de servidores públicos que se distinguiron, desde relevantes cargos de responsabilidade -vinculados, sobre todo, ao eido do Dereito-, como homes e mulleres de Estado.
Unha das figuras máis influentes e que supuxo todo un exemplo para esta familia cordobesa foi, sen dúbida, a de Diego Palacios Luque (Espejo, 1929-Córdoba, 2001), reputado xurista membro do CGPJ e presidente da Audiencia Provincial de Córdoba, entre outros cargos.
Exemplo de responsabilidade e dedicación, a súa figura inspirou unha descendencia que seguiu, dunha ou doutra maneira, a travesía trazada polo xerarca.
Entre os seus sucesores destaca a saga feminina como baluarte desa herdanza de entrega ao servizo civil.
Cinco mulleres co apelido Palacios que ben prosiguen, ben se están abrindo camiño como traballadoras da administración pública.
Traxedias e vocacións
Trátase das fillas do maxistrado Teresa e Miriam Palacios Criado (xueza e letrada da Administración de Xustiza, respectivamente); Rosario Palacios Herruzo (notaria, filla do coñecido fedatario Antonio Palacios e sobriña do togado); e Blanca e María Palacios Carrere: a primeira notaria e a segunda, Técnica Superior e Economista do Estado (TECO), ambas netas do xa desaparecido xurista.
A dilatada traxectoria das máis veteranas, Teresa e Miriam, tivo a súa orixe na idea clara de opositar para «labrarse un futuro», tal e como lles repetía unha e outra vez o seu pai, quen insistiu sempre en que a única herdanza que podía deixar aos seus fillos eran os seus libros.
«Fomos as súas alumnas. Cando ás 7 da mañá se levantaba e nos vía estudando dicía: ‘Hai que ver o que custa un cocido’», lembra, cun sorriso nos beizos, Miriam.
Teresa recorda o respecto cara ao seu proxenitor, que emanaba autoridade coa súa soa presenza, «pero tamén nos mimalos moito: traíanos chocolate cando estabamos debruçadas sobre os libros», evoca a maxistrada.
«Nalgún momento leváreme a unha rúa detrás da Gran Vía, a unha pensión que había e díxome: ‘Mira, aí prepareime eu a oposición’. Botáronseme as bágoas ao pensar o moito que lle tería custado. Para min era o meu ‘Tribunal Supremo’ particular.»
As dúas irmás teñen unha longa carreira xudicial. Miriam pasou polos xulgados de Cabra, Posada e Hospitalet de Llobregat, ata chegar a Córdoba, «onde traballei durante moitos anos no eido da Instrución. Actualmente, son letrada da Administración de Xustiza na Audiencia Provincial.»
Teresa Palacios, pola súa banda, comezou a súa traxectoria en 1982 e, ao longo da súa vida, exerceu en diversas localidades como Lucena, Aguilar de la Frontera, Carmona, Hospitalet de Llobregat e Madrid.
O 2 de xaneiro de 1997 asumiu o cargo de titular do Xulgado Central de Instrución Nº 3 da Audiencia Nacional, sucedendo a Miguel Moreiras, converténdose na primeira muller en dirixir este prestixioso órgano.
Rosario, prima das anteriores, é notaria desde hai 11 anos en Puente Genil e estivo seis en Almadén. Menciona a única lembranza que ten do seu tío Diego: «Estudando no seu despacho».
Esta profesional tivo tamén tivo no seu proxenitor, o notario Antonio Palacio
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.