En desenvolvemento: Lola Manterola ou o empeño dunha supervivente do cancro: «Se houbese enfermado un ano antes non tería chegado ao tratamento que me salvou»

Os últimos acontecementos relacionados con Lola Manterola empeño supervivente cancro: xeraron un intenso debate na opinión pública. Analistas e especialistas coinciden en sinalar que nos atopamos ante un punto de inflexión que podería marcar o rumbo dos próximos meses.

Os detalles que emerxeron revelan unha situación complexa que require unha análise detallada. A historia de Lola Manterola é coñecida. Ela mesma insiste en repitala alí onde vai para demostrar que a investigación salva vidas e que todos podemos contribuír á procura de novos tratamentos. Todo comezou hai 16 anos, quizá nunha das mellores etapas da súa vida. Casada co investidor Diego Megía, os seus fillos tiñan entón 3 e 5 anos e a súa carreira profesional como analista financeira despuntaba en Londres. Todo era case perfecto ata que chegou o primeiro síntoma: un cansazo excesivo sen explicación aparente que lle cambiou a vida. Tiña 37 anos e un mieloma múltiple, un cancro do sangue pouco común con mal prognóstico. Comezou a tratarse, sometéronse a un transplante de médula pero non funcionou. O seu marido buscou desesperadamente alternativas de tratamento no Reino Unido e en Houston (Estados Unidos) ata descubrir que España era un referente internacional no tratamento dese cancro pouco frecuente do sangue. Así foi como Manterola entrou nun ensaio clínico para probar sorte cun tratamento experimental. «Tiven moita sorte, sen esa opción quizais non tería sobrevivido; por iso é importantísimo apoiar a investigación». Aí empezou todo. A súa enfermidade foi a orixe da Fundación Cris contra o Cancro, unha organización altruísta que naceu coa forza dun supervivente. Alí trabállase coa única determinación de transformar o cancro nunha enfermidade curable. Lola non o dubida: «Con fondos, con recursos o cancro é curable. Estou convencida». Afírmao coa emoción da súa última iniciativa, un concerto en Madrid que encheu o MoviStar Arena e mobilizou a centos de persoas. Hai quen, despois dun proceso como o dela, intenta esquecerse e recuperar a súa vida normal. ¿Non tivo esa tentación? Quizais o fixen por agradecemento. Desperté dunha vida á realidade do cancro. Ata entón estaba allea á enfermidade. Ninguén na miña familia o tiña sufrido e cando me tocou pasei da convicción de que me ía a morrer a descubrir que me salvaran grazas a un ensaio clínico e que podía volver a estar cos meus fillos. No Reino Unido, onde vivíamos, existía Cancer Research UK, que é a fundación máis grande do mundo en investigación contra o cancro, pero en España non había nada parecido que representase á sociedade civil e se adicase exclusivamente a acelerar a chegada de tratamentos experimentais. Funcionan coa esixencia dunha empresa. ¿Tiveron sempre claro profesionalizar a fundación? Eu creo que iso foi parte do noso éxito. Non queriamos quedarnos nunha fundación que axudase a un tipo específico de cancro. Buscamos a eficiencia, cunha estrutura pequena pero moi profesional, onde os fondos se destinan dunha forma transparente aos equipos de excelencia. Por iso creamos un comité científico internacional e copiamos o modelo anglosaxón. Isto permítenos apoiar os investigadores en todas as etapas da súa carreira e dotar aos hospitais públicos de unidades especializadas para garantir o acceso a terapias de vangarda a través do sistema sanitario. Para nós é moi significativo que todo o que financiemos, ou a maioría, poida trasladarse ao enfermo canto antes. O noso obxectivo final é aumentar a supervivencia do paciente e mellorar a súa calidade de vida. E facémolo cunha sensación de urxencia. Todos os días morren persoas con cancro porque non chegan a tempo os novos tratamentos. Eu mesma, se tivese enfermado un ano antes probablemente non chegara ao tratamento experimental que me salvou e hoxe non estaría aquí. Fináncianse con socios, doazón