No Área Sanitaria de Vigo case 12.000 mulleres poderían convivir coa endometriose, unha doenza crónica que afecta a unha de cada dez mulleres en idade fértil e que adoita pasar desapercibida ou tardar anos en diagnosticarse. A cifra corresponde aos 26 concellos que compoñen a área e pon de relevo a dimensión local dun problema que no plano global é xa a segunda patoloxía xinecolóxica máis importante. A enfermidade recibe o apelativo de «do silencio» pola invisibilidade dos seus síntomas e pola normalización social da dor. O dato púxose en Vigo o 13 de marzo de 2026 e serve para reavivar o debate sobre diagnóstico, tratamento e coidados integrais.
A endometriose caracterízase porque o tecido semellante ao que recobre o interior do útero implántase e medra fóra do útero, sobre todo no peritoneo pélvico e nos ovarios, aínda que tamén pode estenderse ao intestino, ao recto ou á vexiga. Ese tecido responde ás hormonas do ciclo e provoca inflamación, adhesións e nódulos que condicionan dor crónica e alteracións funcionais. Non é unha única doenza cun patrón igual para todas, senón un espectro de formas clínicas que van desde lesións superficiais ata afectacións profundas que requiren abordaxes complexas. A súa natureza crónica e o seu impacto na calidade de vida convértena nun reto para a medicina reprodutiva e para os servizos de saúde pública.
O cadro clínico pode incluír dor pélvica incapacitante que non cede cos analxésicos habituais, menstruacións moi abondosas, dor durante as relacións sexuais e molestias ao defecar ou ao orinar segundo as localizacións. Non todas as mulleres presentan todos os síntomas; hai casos asintomáticos que se detectan por problemas de infertilidade. De feito, ata o 40% das mulleres con endometriose experimenta dificultades para concibir, o que engade unha dimensión reprodutiva e social á enfermidade. A variabilidade dos síntomas contribúe a retrasos no recoñecemento por parte de pacientes e profesionais.
No Área Sanitaria de Vigo, onde se agrupan 26 concellos, a estimación de case 12.000 afectadas traslada ao local unha prevalencia que a nivel mundial rolda o dez por cento da poboación feminina en idade reprodutiva. Ese volume de pacientes esixe estratexias sanitarias que inclúan detección precoz, unidades especializadas e plans de seguimento que integren xinecoloxía, cirurxía, atención primaria e apoio psicolóxico. A magnitude do problema obriga ademais a políticas de sensibilización para desterrar a idea de que a dor menstrual intensa é algo «normal» que todas deben soportar sen máis.
O diagnóstico adoita apoiarse na clínica e en técnicas de imaxe como a ecografía e a resonancia, pero a confirmación definitiva a miúdo require unha intervención mínimamente invasiva, a laparoscopia, que permite visualizar e, en moitos casos, tratar as lesións. Esta necesidade de procedementos invasivos e a falta de probas diagnósticas sinxelas explican boa parte da demora media entre o inicio dos síntomas e o diagnóstico. Así mesmo, a escaseza de formación específica nos niveis de atención primaria e a normalización cultural da dor feminina complican aínda máis o acceso a un diagnóstico precoz.
En canto aos tratamentos, as opcións actuais buscan aliviar a dor e controlar a progresión, pero non existe unha cura que atienda de forma simultánea todos os obxectivos terapéuticos: suprimir a dor, restaurar a fertilidade, erradicar as lesións visibles e evitar a progresión da enfermidade. Na práctica clínica combínanse terapias hormonais para suprimir a actividade do tecido ectópico, analxésicos para controlar a dor e, cando é necesario, cirurxía para extirpar as lesións. A decisión terapéutica debe individualizarse segundo a idade, o desexo de xestación, a gravidade da enfermidade e a resposta previa aos tratamentos.
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.