Galicia contabiliza xa máis de 833.658 animais inscritos no Regiac (Rexistro Galego de Identificación de Animais de Compañía), segundo datos facilitados pola Consellería do Medio Ambiente. A maior parte dese censo —en torno ao 90%— son cans, unha cifra que sitúa os cans en máis do dobre da poboación de menores de idade, que ronda as 365.000. O fenómeno, lonxe de ser anecdótico, debuxa cambios demográficos e sociais que convén interpretar con calma.

O rexistro que deixou ao descuberto a miles de animais

A entrada en vigor da Lei de benestar animal en 2018 impulsou unha regularización masiva: moitos propietarios que antes non identificaban ás súas mascotas acudiron aos centros veterinarios por temor a sancións. Dende entón, as inscricións acumuladas aumentaron un 78%. Os técnicos da Xunta confirman que dende o pasado agosto a media mensual de novas altas supera o milleiro, unha pauta que mantén en alza o censo e que cambia a percepción pública sobre a presenza de animais domésticos na comunidade.

En termos absolutos, estes números son o reflexo de dous procesos que se entrecruzan: por unha banda, o aumento real do número de mascotas; por outra, a maior visibilidade de animais que xa existían pero non estaban rexistrados. En parques urbanos como o María Xosé Queizán de Vigo percíbese —os fins de semana e os atardeceres— esa pujanza: cans de todos os tamaños, paseantes que coidan a súa hixiene e unha oferta de servizos que non para de medrar nas cidades.

Non obstante, nin todo no rexistro é uniforme nin todo son cans: no Regiac figuran tamén gatos, furóns e aves rapaces, xa incorporadas á obriga de identificación tras a actualización normativa estatal de protección dos animais. E entre os cans, as cifras relativas a razas consideradas potencialmente perigosas descenderon lixeiramente: hoxe rexístranse 20.606 exemplares deste tipo, fronte aos 21.641 contabilizados hai dous anos.

Contexto: natalidade á baixa, envellecemento e novas formas de convivencia

Galicia leva anos nos titulares polo seu desafío demográfico: envellecemento da poboación, emigración de mozos e un índice de natalidade que se mantén baixo. Neste escenario, a estatística que agrupa máis de dous cans por cada menor non sorprende tanto como alarma: as mascotas ocupan un lugar crecente nas familias e entre quen viven sós. No mundo rural, moitos maiores conviven con cans como compañía e apoio cotián; nas cidades, parellas e persoas que viven sós optan por animais cando o horizonte de ter fillos resulta incerto por razóns económicas ou laborais.

A economía vinculada ás mascotas tamén é un termómetro. Clínicas veterinarias, residencias caninas, tendas de accesorios e servizos de adestramento atoparon un mercado en expansión. Profesións novas ou en transformación —auxiliares veterinarios, etólogos, empresas de paseo canino— aparecen con forza na oferta laboral local, especialmente nas provincias con maior densidade urbana como A Coruña e Pontevedra.

Máis aló do mercado, a regulación mudou a relación entre administración e cidadanía. A Xunta lembra a obrigatoriedade de identificar e rexistrar todos os cans, e a lexislación estatal ampliou esa obriga a outros animais de compañía. Algunhas medidas, como a esixencia de cursos para propietarios, seguen pendentes de desenvolvemento regulamentario, o que xera expectación entre protectoras e clínicas veterinarias, que reclaman claridade e formación adaptada.

Repercusións: control, sancións e vida en común

A maior presenza de animais baixo control administrativo facilita a xestión de problemas —abandono, maltrato, ataques—, mais tamén pon sobre