A Coruña: o metal desconvoca a folga cun 15% de suba salarial en catro anos

Tras oito xornadas de paros e case mes e medio de negociación encallada, o sector do metal da provincia da Coruña volve á calma. Os traballadores ratificaron en asemblea un preacordo de convenio que inclúe unha subida salarial acumulada do 15% a catro anos, con vinculación ao IPC real. Unha saída negociada que chega xusto a tempo para frear as mobilizacións previstas para os próximos días.

O calendario do desbloqueo

Quen seguía a evolución deste conflito sabía que as marxes se estreitaban por horas. A folga estaba convocada, de novo, para este mesmo martes. E detrás agardaban máis citas: os días 2, 7 e 9 de xullo. Tres paros máis en pleno verán, co sector naval e as auxiliares en plena actividade produtiva. Demasiado custo para as empresas, pero tamén para os traballadores, que xa arrastraban semanas de perda de xornais.

O preacordo, pechado este luns, permite desconvocar de inmediato todas eshas mobilizacións. Cómpre recordar que non falamos dun convenio menor: o metal coruñés é un dos motores industriais da provincia, con presenza decisiva en comarcas como Ferrolterra, onde estaleiros e talleres auxiliares sosteñen boa parte do emprego cualificado.

Fontes sindicais confirmaron que as asembleas dos tres sindicatos maioritarios respaldaron o resultado da mediación. A participación foi alta e o respaldo, maioritario, segundo explicaron portavoces das seccións sindicais. Ninguén agardaba un triunfo rotundo en todas as bases, pero o clima xeral era de alivio tras semanas de tirantez.

Quince por cento e cláusula de garantía

Aí está a chave do acordo: o salario. A cifra fala por si soa. Un 15% acumulado ao longo de catro anos, con revisión vinculada ao IPC real. É dicir, se a inflación supera o previsto, os soldos axústanse ao alza automaticamente. Esa foi sempre a demanda central da parte social: que o poder adquisitivo non quedase a mercé dos vaivéns do índice de prezos.

Non é menor o dato da duración. Catro anos de convenio dan estabilidade a ambas as partes. Para as empresas, previsibilidade en custos laborais. Para os traballadores, un horizonte garantido sen ter que volver á trincheira cada doce meses. Nun sector onde a carga de traballo pode oscilar bruscamente segundo os ciclos de contratación naval ou a demanda industrial, esa estabilidade vale tanto como a porcentaxe mesma.

O certo é que a mediación xogou un papel decisivo. Cando as partes chegan a un punto onde nin patroal nin sindicatos poden ceder sen perder a cara interna, un terceiro con autoridade técnica pode desbloquear situacións que parecían mortas. Así foi nesta ocasión. Abondou cun novo marco sobre a mesa para que as asembleas viran unha saída digna.

Ferrolterra, epicentro da tensión

Abonda con mirar as imaxes das pasadas semanas para entender o calado do conflito. O 10 de xuño, centos de traballadores do metal concentráronse ás portas de Navantia Ferrol, nunha das xornadas de maior seguimento da folga. Alí, fronte ás instalacións do estaleiro, vivíronse momentos de notable tensión e de apoio mutuo entre seccións sindicais de empresas auxiliares e da propia Navantia.

Ferrolterra vive do metal como poucas comarcas galegas. A concentración de industria auxiliar naval, de talleres mecánicos, de empresas de mantemento e de fundicións configura un ecosistema no que o que ocorre no convenio provincial afecta directamente a miles de familias. Por iso cada folga do metal séntese alí como algo propio, case familiar.