Alberto Suárez, adestrador lucense do Celta xuvenil A, afronta desde hoxe a Final a Catro da Copa do Rei no Anxo Carro, o estadio onde se formou como futbolista, con a ambición de conquistar o seu primeiro título como adestrador e a certeza de que o seu paso polo CD Lugo e o traballo xunto a Quique Setién marcaron a súa vocación por dirixir. O torneo, que se celebra en Lugo o 11 de marzo de 2026, enfronta a promesa da canteira céltica co seu pasado e pon en xogo a proxección de futbolistas que aspiran a dar o salto ao fútbol profesional. Suárez, nacido en 1993 en Lugo, é hoxe a cabeza visible do que desde A Madroa consideran a “xoia da coroa” do club vigués.
Como responsable do xuvenil A, Suárez construiu un proxecto que combina resultados e formación, e que levou ao equipo a brillar na súa categoría nacional. A presenza na Final a Catro reforza a idea de que o Celta mantén nas súas categorías inferiores unha estrutura capaz de xerar xogadores con percorrido para o primeiro equipo. O mérito, coinciden varios técnicos, está tanto na materia prima como na capacidade do seu adestrador para dotar ao grupo de identidade e consistencia competitiva.
Suárez lembra a súa etapa como futbolista con claridade: mediocentro dereito, moi posicional, cun trato do balón fiable no control e no pase curto. Non era, admite, un atleta renacentista; a súa escasa fortaleza física e certa lentitude obrigáronlle a suplir esas carencias con lectura de xogo e intelixencia táctica. Ese xeito de entender o fútbol, máis cerebral que física, acabou inclinándoo cara á dirección técnica cando se foi achegando o final da súa etapa como xogador.
O contacto directo con Quique Setién resultou determinante no seu tránsito cara aos banquiños. Adestrar co primeiro equipo do Lugo durante os últimos anos da súa formación permitiulle absorber conceptos, rutinas e unha mirada ampla sobre o xogo que, segundo o propio Suárez, lle amosou que existía outra vía no fútbol: a de ser adestrador. Esa convivencia co primeiro equipo transformou a súa comprensión do deporte e déulle ferramentas para interpretar modelos de xogo aplicables ás categorías inferiores.
Ademais de Setién, a figura de Manuel Mourelos, adestrador na súa etapa xuvenil, permanece como referencia na súa traxectoria. Suárez conserva unha relación estreita con Mourelos, co que segue falando de fútbol cada vez que regresa a Lugo. Describe ao técnico como próximo e atento cos seus xogadores, alguén que prestaba máxima atención tanto ao rendemento no céspede como ás circunstancias fóra del, unha actitude que Suárez intenta reproducir no seu propio trato coa canteira céltica.
O seu paso por aqueles equipos quedou ligado a episodios formativos intensos, como a época coñecida entre os xogadores como os “Héroes do Carranza”, cando moitos xuvenís adestraban co primeiro equipo e convivían con futbolistas consolidados. Suárez comparte esas lembranzas con compañeiros como Iago Díaz e Santi Gegunde, cos que mantén a amizade e aos que espera ver empurrando dende a grada na cita do Anxo Carro. Aquela convivencia forxou un grupo competitivo que, no seu momento, soubo competir e mesmo vencer clubs con maior potencial en categorías superiores.
O modelo de traballo que aplica no Celta xuvenil A reflicte a aposta do club por un fútbol de posesión, con matices ofensivos e esixencia táctica, pero tamén pola formación integral do xogador. Nese sentido, Suárez entende o seu papel como o dun artesán: pulir virtudes, corrixir defectos e preparar futbolistas para que asuman responsabilidades en chanzos superiores. A capacidade do adestrador para conxugar resultados e formación será observada de cerca pola dirección deportiva, que vixía con atención a evolución da canteira como canteira e como fonte de talento para o primeiro equipo.
Xogar a Final a Catro no estadio onde se formou adquire para Suárez un valor sentimental que non lle resta intensidade deportiva; ao contrario, imprímelle presión e motivación a partes iguais. Aspirar ao título en Lugo supón pechar un círculo persoal e profesional e, sobre todo, reafirmar que a súa decisión de dedicarse a adestrar, impulsada por figuras como Setién e Mourelos, ten froitos visibles. Máis alá do resultado, o rendemento colectivo e a proxección dos seus xogadores marcarán se este equipo se confirma como unha das fornadas que poida nutrir ao Celta nos próximos anos.
