Jaime Noguerol lembra a figura de Raúl, un xornalista manchego cuxa morte despertou recordos e anécdotas entre colegas e amigos. Numa columna publicada o 15 de marzo de 2026, o autor repasa a vida de Raúl, as súas tertulias en Madrid e os seus anos na prensa, e subliña por que a súa figura representa unha xeración xornalística que se extingue. As evocacións transcorren entre cafés, encontros no teatro e episodios que amosan o seu carácter pendenciero e vital.
Raúl foi descrito polo columnista como un home que, máis que escribir, vivía para contar. Os seus anos no diario Pueblo e as súas tertulias no histórico Café Gijón marcaron a súa formación e a súa fama. Neses espazos compartiu con poetas e con amigos conversas longas que definiron o seu estilo directo e proclive ao risco.
O autor lembra tamén a súa relación cos poetas e artistas da época. Entre eles, a influencia do poeta Carlos Oroza e a xenerosidade do pintor Laxeiro, que solía invitar a café e cruasán a quen pasaba pola súa mesa. Esas escenas debuxan a paisaxe cultural de Madrid nos setenta e a vida bohemia que alimentou a moitas plumas do xornalismo.
Un xornalista de raza
Noguerol subliña que Raúl pertencía a unha estirpe de xornalistas cuxa experiencia vital era parte esencial do seu oficio. Aprenderon a escribir cun ritmo herdado da oralidade poética e de noites interminables de conversa. Ao seu xuízo, sen esa experiencia, difícilmente habería historias que merecesen ser contadas.
O texto lembra a outros cronistas e columnistas que marcaron unha época e que foron referentes para Raúl. Entre eles cita voces como Haro Tecglen, Manuel Vicent e Umbral, figuras ás que admiraba pola súa agudeza e pola capacidade de converter a anécdota en reflexión.
Anécdotas e desafíos
Varias anécdotas que se relatan na columna ilustran o carácter impredecible e provocador de Raúl. Unha delas, contada polo seu amigo Pepe Díaz, mostra a súa tendencia á bravata e á confrontación, ata o punto de ameazar cun duelo a quen o insultou.
«Cítote a un duelo, busca padrinos. Teño na casa a folla curvada dun sable»
Outra historia, narrada polo poeta Víctor Campio, sitúa a Raúl e a outros nun pobo de Cuenca, onde o xornalista presumiu dun comportamento imprudente con unha viaxeira de autobús. A saída de tono desembocou nunha pelexa cun compañeiro que resultou ser o marido da muller mencionada.
«Veño de Madrid no autobús. Sentéime ao lado dunha señora rubia con traxe azul e pendentes arabescos. Estaba moi boa…»
Estas anécdotas, lembra Noguerol, non son para enaltecer faltas senón para debuxar o perfil humano de alguén que viviu e escribiu sen pudores. Raúl foi, segundo o autor, un pícaro e un golfo na mellor acepción: alguén que soubo converter o risco en material xornalístico.
A súa traxectoria na prensa e as súas tertulias con escritores e artistas deixan un legado de crónicas afiadas e columnas memorables. Para moitos colegas a súa marcha é o peche dunha etapa do xornalismo español marcada polo cara a cara nos cafés e a conversa prolongada.
Noutro plano, a columna lembra tamén a recente función no Teatro Principal de José Sacristán, coa obra que el mesmo escribiu en homenaxe a Fernando Fernán Gómez. A velada serve de contrapunto: a presenza de vellos referentes culturais que seguen activándose nos escenarios, mentres outras figuras se ausentan.
Nun momento máis íntimo, Sacristán contou a Noguerol un detalle doméstico que provocou risa: atribuíu parte da súa lonxevidade aos allos de Chinchón e suxeriu compralos no mercado do seu pobo. Esa imaxe —a dun actor veterano recomendando un remedio popular— remata a colección de personaxes que poboan a columna.
Para rematar, o autor menciona a exposición da ilustradora Alba Fernández, «Un mundo por pensar», que se inaugurará en Dodo Dadá e que considera «altamente recomendable». É un guiño á continuidade cultural fronte ás perdas persoais e profesionais.
A despedida de Raúl, conclúe Noguerol, non é só a dun colega; é a dunha forma de entender o xornalismo: de rúa, conversado, xoguetón e ás veces perigoso. Coa súa partida quedan as historias, as voces e, sobre todo, a memoria de moitas tardes arredor dunha cunca de café.
