Chloé Zhao volve colocarse no foco dos Óscar ao optar á estatuíña por Hamnet, unha candidatura que volve poñer de relevo a desigualdade de xénero na dirección cinematográfica. A nominación chega na 98.ª edición dos premios, con unha lista de candidatas moi reducida que subliña a falta de mulleres á fronte de grandes proxectos. O dato máis chamativo é que, en toda a historia, ningunha muller repetiu triunfo na categoría de mellor dirección.
Zhao xa foi galardoada en 2021 por Nomadland, e a súa presenza agora lembra que só tres mulleres obtiveron algunha vez o Óscar á mellor dirección. Esa cifra escasa contrasta con outros apartados, como o deseño de vestiario, onde as profesionais femininas acumulan candidaturas e vitorias históricas.
Na presente edición, Chloé Zhao tamén compite ao Óscar a mellor guión adaptado xunto á autora da novela na que se basea a película. Non obstante, a representación feminina en outras categorías segue a ser mínima: non hai candidatas en guión orixinal e só tres das dez películas aspirantes a mellor filme teñen unha protagonista feminina. Ese desequilibrio limita a visibilidade e as posibilidades de triunfo para as directoras.
Unha historia de fendas
A escaseza de mulleres premiadas na dirección non é un fenómeno novo. Ao longo das últimas décadas, Hollywood mostrou unha resistencia estrutural ao avance feminino nos postos de maior responsabilidade creativa e financeira. Movementos como o #MeToo impulsaron debates e cambios culturais, pero as cifras demostran que as transformacións na industria foron lentas e parciais.
Un exemplo paradigmático da presenza feminina nos Óscar, aínda que noutro ámbito, é Edith Head, a deseñadora de vestiario que acumulou nove estatuíñas e decenas de nominacións no século XX. A súa carreira evidencia que as mulleres logran hitos en áreas concretas do cine, pero que o acceso á dirección e á produción segue a atopar máis obstáculos.
Precedentes e panorama recente
Só tres cineastas femininas conseguiron gañar o Óscar á mellor dirección: Kathryn Bigelow en 2010 por En terra hostil, Chloé Zhao en 2021 por Nomadland e Jane Campion en 2022 por El poder del perro. Ese reducido grupo ocupa un lugar destacado, pero tamén subliña a excepcionalidade das súas vitorias fronte a unha maioría histórica masculina.
Segundo os rexistros dende principios de século, o número de candidatas e galardoadas femininas segue a ser limitado. Desde 2001 só foron nomeadas nove directoras na categoría principal, e no que vai de século seis longametraxes con protagonista feminina gañaron o Óscar a mellor película, menos do 25% do total. Eses porcentaxes ilustran a fenda en termos de representación e recoñecemento.
No caso de Hamnet, a candidatura de Zhao ao guión adaptado é compartida coa autora do libro no que se inspira a película, Maggie O’Farrell, o que sitúa o proxecto nun cruce entre adaptación literaria e mirada autoral feminina. A pesar diso, a cinta non figura entre as favoritas claras para o palmarés, o que engade incertidume sobre o impacto real da nominación.
A presenza feminina tamén varía moito segundo as categorías. En deseño de vestiario, por exemplo, a vixente edición ofrece un cupo maior de mulleres aspirantes, algo que tería satisfeito figuras históricas do oficio. Pero fóra dessas áreas, as oportunidades para directoras continúan condicionadas por dificultades de financiación, escepticismo comercial e a persistencia de xéneros dominados por homes.
Ademais dos obstáculos financeiros e culturais, a propia estrutura da industria cinematográfica —con
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.