Jaime Noguerol lembra a figura de Raúl, un xornalista manchego cuxo falecemento despertou recordos e anécdotas entre colegas e amigos. Nunha columna publicada o 15 de marzo de 2026, o autor repasa a vida de Raúl, as súas tertulias en Madrid e os seus anos na prensa, e subliña por que a súa figura representa a unha xeración xornalística que se extingue. As evocacións transcorren entre cafés, encontros no teatro e episodios que amosan o seu carácter pendenciero e vital.
Raúl foi descrito polo columnista como un home que, máis que escribir, vivía para contar. Os seus anos no diario Pueblo e as súas tertulias no histórico Café Gijón marcaron a súa formación e a súa fama. Neses espazos compartiu con poetas e con amigos conversacións longas que definiron o seu estilo directo e proclive ao risco.
O autor lembra tamén a súa relación cos poetas e artistas da época. Entre eles, o influio do poeta Carlos Oroza e a xenerosidade do pintor Laxeiro, que adoita invitar a café e cruasán aos que pasaban pola súa mesa. Esas escenas debuxan a paisaxe cultural de Madrid nos setenta e a vida bohemia que alimentou a moitas plumas do xornalismo.
Un xornalista de raza
Noguerol subliña que Raúl pertencía a unha estirpe de xornalistas cuxo experiencia vital era parte esencial do seu oficio. Aprenderon a escribir cun ritmo herdado da oralidade poética e de noites interminables de conversa. Ao seu xuízo, sen esa experiencia, dificilmente habería historias que merezan ser contadas.
O texto lembra outros cronistas e columnistas que marcaron unha época e que foron referentes para Raúl. Entre eles cita voces como Haro Tecglen, Manuel Vicent e Umbral, figuras ás que admiraba pola súa agudeza e pola capacidade de converter a anécdota en reflexión.
Anécdotas e desafíos
Varias anécdotas que se relatan na columna ilustran o carácter imprevisible e provocador de Raúl. Unha delas, contaa o seu amigo Pepe Díaz, amosa a súa tendencia á fanfarronada e á confrontación, até o punto de ameazar cun duelo a quen o insultou.
«Cítoche a un duelo, busca padriños. Teño na casa a folla curvada dun sable»
Outra historia, narrada polo poeta Víctor Campio, sitúa a Raúl e a outros nun pobo de Cuenca, onde o xornalista presumiu dun comportamento imprudente cunha viaxeira de autobús. A saída de ton desembocou nunha pelexa cun compañeiro que resultou ser o marido da muller mencionada.
«Veño de Madrid no autobús. Senteime ao lado dunha señora loura con traxe azul e pendentes arabescos. Estaba moi boa…»
Estas anécdotas, lembra Noguerol, non son para enaltecer faltas senón para trazar o perfil humano de alguén que viviu e escribiu sen pudores. Raúl foi, segundo o autor, un pícaro e un golfo na mellor acepción: alguén que soubo converter o risco en material xornalístico.
A súa traxectoria na prensa e as súas tertulias con escritores e artistas deixan un legado de crónicas afiadas e columnas memorables. Para moitos colegas a súa marcha é o peche dunha etapa do xornalismo español marcada polo cara a cara nos cafés e a conversación prolongada.
Nun outro plano, a columna lembra tamén a recente función no Teatro Principal de José Sacristán, coa obra que el mesmo escribiu en homenaxe a Fernando Fernán Gómez. A velada serve de contrapunto: a presenza de vellos referentes culturais que seguen activándose nos escenarios, mentres outras figuras se ausentan.
Nun momento máis íntimo, Sacristán contou a Noguerol un detalle doméstico que provocou risa: atribuíu parte da súa lonxevidade aos allo de Chinchón e suxeriuno mercalos no mercado do seu pobo. Esa imaxe —a dun actor veterano recomendando un remedio popular— remata a colección de personaxes que pu
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.