Condenado aos 92 anos en Verín por saltarse o afastamento para visitar a súa muller no hospital

Un octoxenario novecentas veces, nada menos, admitiu ante a Sección Penal que acudiu ao Hospital de Verín para ver á súa esposa ingresada, pesares da orde xudicial que lle impedía achegarse a menos de 150 metros dela. Cinco días despois de recibir a medida, xa estaba no centro sanitario. Este xoves chegou a condena.

Difícil atopar un caso que resuma mellor a complexidade das ordes de afastamento cando os anos pesan tanto como os conflitos. Un home de 92 anos foi condenado este xoves polo xulgado do Penal número 2 por incumprir a medida cautelar que lle fora imposta o pasado 9 de novembro. A resolución prohibíalle achegarse á súa esposa, de quen presuntamente vivía xa separado no cotián, a unha distancia inferior aos 150 metros.

Cinco días de distancia

O certo é que a espera durou pouco. Só cinco días despois de que a maxistrada asinase a prohibición, o home enterouse de que a súa muller se atopaba ingresada no Hospital de Verín, o principal centro sanitario da comarca ourensana homónima. E acudiu. Sen rodeos, sen aparente intención de agocharse: cando o caso chegou á vía penal, o propio acusado recoñeceu os feitos durante a celebración do xuízo, ao que compareceu por videoconferencia.

Non é menor o dato da idade. Aos seus 92 anos, o condenado sitúase nunha franxa que raramente aparece nas estatísticas de violencia de xénero, un ámbito onde os procedementos adoitan tramitarse con rapidez pero onde cada caso arrastra unha historia doméstica de décadas. A deste matrimonio da comarca de Verín resolveuse, por agora, nos xulgados.

O hospital, punto de encontro involuntario

Convén recordar que os hospitais son, con frecuencia, un dos escenarios máis delicados para o cumprimento das ordes de afastamento. Cando unha persoa suxeita a unha prohibición xudicial coñece o ingreso hospitalario da protexida, o impulso de acudir á súa beira choca frontalmente coa letra da resolución. O sistema non prevé excepcións por motivos afectivos nin familiares, e os centros sanitarios galegos contan con protocolos para detectar e comunicar estes incumprimentos.

Neste caso, o resultado foi un xuízo rápido que rematou en condena. A Sección Penal número 2 impuxo a sentenza este xoves, pechando un proceso que se iniciara apenas uns meses antes. O acusado, que admitiu achegarse á súa muller pesares da prohibición expresa, non chegou a discutir a realidade dos feitos.

E agora que?

A ninguén se lle escapa que a resposta penal resolve o incumprimento, pero non o trasfondo. Unha orde de afastamento entre persoas maiores, a miúdo casadas desde hai máis de medio século, convive mal coa fragilidade sanitaria propia da idade: un ingreso, unha urxencia, unha chamada dun familiar bastan para que a distancia de 150 metros se converta nun imposible práctico. Os xulgados galegos ven estes casos con crecente asiduidade, e cada sentenza reabre a mesma pregunta incómoda: ¿protexe realmente a medida á vítima ou simplemente despraza o problema ata a seguinte emerxencia?

A cifra fala por si soa: cinco días. Cinco días tardou a resolución xudicial en romperse, e non por desprezo calculado ao tribunal, segundo o propio recoñecemento do condenado, senón porque a noticia dun ingreso hospitalario funciona como unha chamada imposible de ignorar para quen compartiu unha vida enteira coa paciente. Ese é o punto cego do sistema.