Conxo revive as súas alfombras florais tras 15 anos

Cores vivas, pétalos espallados, rúas que cheiran a terra mollada e xasmín. Conxo prepárase para tinguirse de flores este domingo, nunha xornada que marca o regreso dunha tradición silenciada durante máis dunha década e media: as alfombras florais do Corpus Christi. O que parecía enterrado no recordo colectivo abrochou de novo, impulsado pola insistencia de veciños que non querían perder a memoria do barrio.

Unha comisión de seis alfombristas, acompañada por unhas vinte persoas voluntarias, leva días traballando nos detalles. Desde o deseño ata a recollida de materiais, todo se teceu desde o local. Non hai grandes estruturas nin orzamentos desorbitados. Só ganas de recuperar algo que, a ollos de moitos, nunca debería perderse.

Un traballo feito coas mans do barrio

As alfombras estenderanse principalmente polas rúas que rodean a parroquia, esa igrexa de pedra que viu pasar xeracións. As máis longas ocuparán metros de beirarrúa, mentres outras, máis pequenas, adornarán cruces e recunchos con motivos relixiosos e naturais. As rosas, caraveis e margaridas son protagonistas, pero tamén se empregan herbas aromáticas, serrín tinguido e ata cascas de ovo moídas para dar textura.

Quen pase este domingo por alí verá nais, mozos e xubilados inclinados sobre os deseños, colocando cada pétalo con paciencia. Non hai présas. Hai devoción. Hai comunidade. Algúns aprenderon dos seus pais; outros formáronse nos últimos meses con obradoiros improvisados no salón parroquial. “Cando a xente se enterou, mobilizouse moito”, din fontes próximas á organización. E iso nótase.

O Corpus que tamén é festa dos nenos

Este ano, a procesión do Corpus Christi coincide coas Primeiras Comuñóns da parroquia. Un dobre motivo para celebrar. Os máis pequenos, vestidos de branco, camiñarán sobre as alfombras que eles mesmos axudaron a crear en días previos. Na escola parroquial dedicáronse tardes enteiras a explicar o significado da tradición, a pintar deseños e a recoller flores nos xardíns do vecindario.

Non é menor o dato: a participación infantil foi clave para reactivar o interese. Son eles os que preguntaron na casa por que antes se facían e agora non. Son eles os que insistiron: “Pero mamá, por que non o facemos outra vez?”. Esa inocencia, convertida en presión social sutil, pesou máis do que moitos imaxinaban.

Unha tradición que tamén é memoria

Convén lembrar que as alfombras florais non son exclusivas de Conxo. Desde Xinzo de Limia ata Lugo, centos de pobos e barrios galegos téceas durante décadas. Algunhas desapareceron por falta de interese; outras, pola burocracia, o custo ou a falta de relevo. Pero nos últimos anos, un aire novo percorre Galicia: tradicións esquecidas volven respirar.

Abonda con mirar ao sur. En Ourense, varios barrios recuperaron procesións similares. Na Coruña, o entroido mariñeiro resurdido tras décadas de silencio. E agora, en Santiago, Conxo súmase a esa onda de reconstrución simbólica. Non se trata só de flores. Trátase de identidade. De non deixar que o tempo leve o que o pobo construíu coas mans.

O certo é que o abandono destas celebracións nunca foi por indiferenza, senón por ausencia de impulso. Moitas veces, abondaba con que unha persoa se levantase e dixese: “Volvamos a facelo”. Aí está a clave. Non fan falta grandes institucións. Ás veces, abonda cun grupo pequeno, teimudo, con ganas de sementar beleza.