Costas (Siniestro Total): «Hoxe hai moito ofendidiño»

Vigo, a súa cidade natal, foi o escenario elixido para presentar ‘¡Esas palmas, coño!’, o libro de memorias de Miguel Costas, ex alma máter de Siniestro Total. O músico, de 65 anos, séntase nun banco do parque co xornalista Renato A. Landeira, coautor desta obra de máis de 400 páxinas. Alí, entre a chaqueta americana e a camiseta (sen camisa branca á vista, aínda que fiel ao seu estilo), lanza unha das súas primeiras sentenzas: «Hoxe hai moito ofendiñiño, xente que non entende a ironía». Non é un lamento, é unha constatación.

Un libro que soa a punk

A obra, publicada por Roca Editorial, percorre a vida de Costas desde os seus inicios ata a actualidade, co mesmo descaro que caracterizou as súas letras. «Da case máis traballo que un disco», confesa o músico, que hilvana anécdotas e nomes propios coa axuda indispensable de Landeira. «Sen el, non conseguise acordarme practicamente de nada», concede. O resultado, asegura, «soa ben», aínda que nun ton máis baixo porque, di, «estoume facendo maior».

Deixou fóra, por descoido ou por espazo, o disco-homenaxe que lle tributaron artistas como David Summers ou Coque Malla. «Están moi cabreados, por certo», solta con esa media sorrisa que non permite saber se é verdade ou unha broma máis. Case seguro que o segundo. A cifra é contundente: 400 páxinas dun «manuscrito da antigüidade» que, segundo el, «algunhas cousas non estarán exactamente como foron, pero máis ou menos, si».

O libro non é só un repaso biográfico, senón unha crónica social na que Costas demostra que, a pesar dos anos, conserva intacta a súa capacidade para a ironía galega. Aí está a clave: nun momento en que as redes sociais marcan o compás da música, el reivindica a picardía e o humor negro que converteron a Siniestro Total nun fenómeno.

O adeus a Siniestro e os anos duros

Costas remóntase a 1994, o ano en que deixou a banda. «En realidade, non me quería ir, pero as circunstancias daquel entón foron así e agora, co paso do tempo, creo que fixen ben», admite. Con todo, aquela decisión levouno a cometer «o erro» de formar Los Feliz, un grupo co que sacou «tres discos en dez anos» e a xente perdeulle a pista. Despois, en solitario, pasou «momentos moi duros» para remontar.

Non é menor o dato de que en 2022 os membros de Siniestro Total se reuniron para unha despedida en Madrid, pero a el gustaríalle que aquel adeus se escenificase en Vigo. Convén recordar que a banda naceu dun accidente de coche —un Renault 12 familiar nunha noite de néboa—, e que o seu nome xa é toda unha declaración de intencións. Aquela Vigo dos 80 non se parece «en nada» á actual, segundo Costas: «Hai poucas salas, programan o mesmo estilo e non se dan oportunidades aos mozos que non teñen un marketing detrás ou 300.000 likes en Instagram».

A música fronte aos likes

O músico non se corta ao analizar o panorama actual. «Se tes 300.000 seguidores en Instagram son 300.000 clientes potenciais; ou sexa, que vale máis ter likes que boas cancións», sentenza. E engade que en concursos como La Voz «cantan todos igual, máis ou menos, non hai voces características, é todo moi lineal, sen alma». Para as discográficas, di, «é un choio porque lle levan a gravación feita».

Costas cre que as súas letras dos 80, cargadas de gamberrismo e irreverencia, terían a mesma resposta hoxe. «Non se meten con ninguén, non din nada fóra de nai», asegura. Pero recoñece que a sociedade cambiou: «Hoxe hai moito ofendiñiño, xente que non entende a ironía». A frase, dita co seu característico ton entre serio e burlón, resoa como un eco daqueles tempos nos que «apenas sabían tocar» pero poñían «moito arroxo» no escenario.