Co Día do Pai á vista, Almudena Puente e Chus Labrador, que viven en A Barcala (Cambre), reclaman educar aos nenos sen estigmas sobre os modelos familiares. Os seus xemelgos, nados en 2022, medran coa percepción de que existen moitas maneiras de formar unha familia. A parella defende que a intolerancia vén dos adultos e que os menores asimilan a diversidade con naturalidade.

As protagonistas desta historia son nais de dous nenos, Bruno e Xoel, que xa identifican ás súas proxenitoras como «mamá e mami» sen maior problema. Segundo relatan, non intentaron ocultar a súa orixe nin o proceso de xestación, e consideran importante trasladar aos fillos que todas as unións son válidas. Para elas, educar no respecto evita que os pequenos reproduzan prexuízos aprendidos no entorno.

A pesar desa normalidade familiar, recoñecen que sufriron interrogantes e reticencias entre persoas achegadas desde que plantearon a maternidade compartida. Algunhas persoas da familia preguntáronlles como afrontaría a crianza unha parella sen a figura masculina presente na casa. Eses comentarios, lembran, amosan que persiste a idea de que unha familia «completa» necesita un pai, pese á evidencia cotiá doutras configuracións.

Os nenos como espello da naturalidade

Para Almudena e Chus a clave está na linguaxe e nas explicacións que reciben os menores desde casa. Relatan un episodio no coche, cando un dos xemelgos preguntou por que ten dúas nais, e a resposta foi sinxela: as familias compóñense de moitas maneiras. Ese tipo de conversacións, sosteñen, elimina a sensación de estrañeza e permite que o neno acepte a súa realidade sen complexos.

«As familias son todas válidas»,

Desde a súa experiencia, os menores non introducen etiquetas agás que llas impoñan os adultos. Denuncian que se na casa se afirma que «unha familia normal é a de nai e pai», os nenos replicarán esa idea no colexio e na súa vida social. Por iso insisten na responsabilidade dos proxenitores e dos educadores para fomentar a apertura e o respecto.

Educación e celebracións: cara ao Día da Familia

No colexio dos seus fillos, comentan, xa se desprazou parte da atención cara ao Día da Familia en vez de centraro exclusivamente no Día da Nai ou no do Pai. A parella asegura que non tería problema en que os nenos agasallasen debuxos tanto para elas como para outras figuras parentais. Señalan que esa flexibilidade evita exclusións e facilita que ningún alumno se sinta sinalado pola composición da súa casa.

Na casa, de feito, non celebran de forma tradicional nin o Día do Pai nin o da Nai; prefiren actos que recoñezan a pluralidade de modelos. Consideran que adaptar as actividades escolares a estas realidades contribúe a normalizar a diversidade e reduce o estigma asociado a familias monoparentais, múltiples ou homoparentais. As docentes e os centros que promoven esa mirada, ao seu xuízo, xogan un papel fundamental.

Obstáculos e certezas: o papel do doante

A parella admite que o camiño para formar a súa familia non foi doado, entre trámites e comentarios alleos. Un dos asuntos que xera curiosidade no entorno é a figura do doante, sobre a que teñen claro que os nenos nunca coñecerán a súa identidade. Planean explicarlles o proceso e a historia familiar cando teñan a idade suficiente para comprendelo.

«Son os adultos os que encasillan»,

Con esa premisa afrontan a crianza: transmitir aos fillos seguridade, información veraz e orgullo pola súa familia. Ambas sinalan que a maternidade foi a decisión que querían tomar e que, pese ás dúbidas iniciais, a experiencia lles deu moita satisfacción. Aos ollos de Almudena Puente e Chus Labrador, educar sen prexuízos é a mellor herdanza que poden deixar a Bruno e Xoel.