Cinco mulleres de Vigo, con idades comprendidas entre os 50 e os 70 anos, pasaron de depender dunha cadeira de rodas a recuperar forza e autonomía practicando exercicio de alta intensidade nun centro de neurorehabilitación da cidade. Tras sufrir ictus isquémicos ou hemorráxicos nos últimos anos, estas pacientes incorporaron rutinas supervisadas que lles permiten, entre outras proezas, erguer cargas de 40 ou 50 quilos en exercicios de forza. O proceso, que combina traballo físico intenso con seguimento clínico, desenvolveuse ao longo de meses e cambiou de forma substancial a súa calidade de vida. A experiencia reflicte a importancia de programas de rehabilitación activos e comunitarios para a recuperación tras un accidente cerebrovascular.

En concreto, Luisa Dopeso, Begoña Román, Celia Sacasa, Elena Pazó e Carmen Vázquez son as protagonistas desta transformación: foron ingresadas por distintos tipos de ictus e, en fases iniciais, moitas delas necesitaron axuda nas actividades básicas. A partir da terapia estruturada e do adestramento progresivo, a súa evolución permitiulles deixar atrás gran parte da dependencia que condicionaba o seu día a día. Hoxe forman parte de grupos de exercicio onde se traballa a forza, o equilibrio e a resistencia baixo a supervisión de profesionais sanitarios.

O programa que seguen combina sesións de forza con elementos de alta intensidade adaptada, exercicios funcionais e traballo neuromuscular específico. As rutinas inclúen movementos de cadea pechada, adestramento da marcha e levantamentos controlados que, progresivamente, aumentan a carga e a complexidade. Todo desenvólvese nun entorno controlado e con monitorización, o que permite individualizar as cargas segundo a capacidade e os obxectivos de cada persoa. A intensidade non se impón de forma indiscriminada: é o resultado dunha avaliación clínica e da resposta observada na evolución.

CONTENIDO PATROCINADO

Salado Golf & Beach Resort

Descubre la oportunidad de inversión más exclusiva del Caribe. Villas de lujo con retorno garantizado del 12% anual en Punta Cana.

Conoce más →

Para estas mulleres, a rehabilitación significou recuperar xestos cotiáns que antes resultaban imposibles, como subir escaleiras, levar bolsas ou volver conducir. Ademais da melloría física, moitas subliñan o efecto sobre o ánimo e a autoestima: o feito de adestrar en grupo creou unha rede de apoio que inflúe na súa adhesión e na súa vontade de seguir avanzando. A dimensión social do exercicio aparece como un factor clave, porque reduce o illamento que con frecuencia acompaña ás secuelas do ictus.

A aposta por adestramentos máis intensos en neurorehabilitación apóiase en coñecementos sobre neuroplasticidade: estímulos repetidos e desafiantes facilitan a reorganización neuronal e a recuperación de funcións. Especialistas consultados por pacientes do centro recomendan que a rehabilitación sexa temperá, sostida e o máis funcional posible, centrada en tarefas relevantes para a vida diaria. Non obstante, a resposta é individual e require supervisión continua para evitar sobrecargas e optimizar beneficios.

En Vigo e no resto de Galicia medra a demanda de servizos que combinan fisioterapia tradicional con programas de exercicio guiado, impulsada polo envellecemento da poboación e por unha maior concienciación sobre a posibilidade de rehabilitarse despois do ictus. Os centros que ofrecen estas intervencións adoitan coordinar equipos multidisciplinares, integrando rehabilitadores, fisioterapeutas e preparadores físicos adaptados ao ámbito clínico. Os pacientes e as súas familias valoran especialmente a continuidade e a personalización do tratamento.

A pesar dos avances, as necesidades de acceso e financiamento seguen a ser un reto: moitos pacientes procuran alternativas privadas para acurtar listas de espera ou ampliar as horas de terapia, mentres outros dependen exclusivamente da oferta pública. Profesionais e asociacións reclaman unha maior inversión en servizos de neurorehabilitación e programas comunitarios que permitan manter os progresos logrados na fase aguda. Tamén insisten en políticas de prevención que reduzcan a incidencia de ictus mediante o control dos factores de risco.

O caso destas cinco viguesas pon de relevo que, con terapia axeitada e compromiso, a recuperación pode ir moito máis alá do que antes se consideraba posible. A súa historia transmite unha mensaxe de esperanza e subliña a importancia de combinar técnicas baseadas na evidencia co apoio social para conseguir unha volta á vida activa. Mentres tanto, profesionais e xestores sanitarios enfrontan o desafío de ampliar e democratizar estes recursos para que máis persoas con secuelas de ictus poidan transformar o seu prognóstico.