Dez anos do accidente do Celta en O Porriño: catro mortos e un arquivo que aínda doe

Cúmprese unha década da traxedia ferroviaria de O Porriño, o descarrilamento do tren Celta que se cobrou a vida de catro persoas e deixou 47 feridos. Dez anos despois, a causa xudicial polo accidente permanece arquivada: a instrución concluíu que o único responsable foi o maquinista, que tamén perdeu a vida no sinistro. A data, recollida este venres por La Voz de Galicia, reabre unha ferida que a comarca do Baixo Miño nunca terminou de pechar de todo.

Unha velocidade que o explica case todo

O tren circulaba polas inmediacións da estación de O Porriño a 118 quilómetros por hora. Non é menor o dato. A velocidade, sinalada como presunta imprudencia do maquinista, converteuse no eixo de toda a instrución xudicial e na razón última do arquivo. Quen podía responder desa decisión xa non estaba: morreu entre os vagóns, xunto a tres pasaxeiros.

Catro falecidos e 47 feridos. A cifra fala por si só. Para un concello do tamaño de O Porriño, o impacto daquela mañá foi desproporcionado, e a estación —punto neurálxico da liña entre Galicia e Portugal— quedou marcada para sempre na memoria colectiva do pobo.

Un arquivo que pecha o camiño das responsabilidades

Que a causa se arquivase ao concluir que o único responsable foi o propio maquinista finado deixa un sabor agridoce difícil de evitar. Co único investigado sen posibilidade de defensa nin de condena, o procedemento esgotouse pola vía procesal. Non hai culpables vivos aos que esixir contas, e aí está a chave dun final que moitos familiares terán recibido coa sensación de xustiza a medias.

Convén lembrar que este tipo de resolucións non impiden outros debates: os sobre a seguridade da infraestrutura, a sinalización nos accesos ás estacións ou os protocolos de velocidade en tramos urbanos. Pero no xudicial, a páxina quedou escrita hai tempo. O arquivo é, a todos os efectos, o punto final administrativo da traxedia.

Dez anos: da conmoción á memoria

Década longa a que separa aquele día de hoxe. Para as familias das catro vítimas, tempo suficiente para replantexarse a vida enteira, pero nunca para esquecer. Para O Porriño, anos de convivir cunha estación que é á vez unha peza esencial do seu día a día e o escenario da súa peor lembranza ferroviaria. Poucas localidades galegas cargan cunha dualidade semellante.

A ninguén se lle escapa que os aniversarios redondos, como este décimo, funcionan como chamadas de atención. Volven as lembranzas, si, pero tamén as preguntas sobre o que cambiou e o que non na seguridade ferroviaria. O certo é que a memoria dos accidentes tende a desvanecerse con rapidez no debate público, agás cando os fitos obrigan a mirar atrás.

Queda a dúbida de se un suceso con semellante custo humano tería hoxe o mesmo desenlace xudicial, nun contexto no que a sociedade esixe cada vez máis respostas, máis aló do erro individual do operador. Mentres tanto, a lembranza das catro vítimas seguirá a ser o mellor argumento para que ningún tramo ferroviario galego volva circular tan depressa xunto a unha estación chea de xente. Estamos seguros de que a lección quedou aprendida?