A máquina de extinción volveu poñerse a proba no corazón xeográfico de Galicia. Na tarde do pasado 2 de agosto, un incendio forestal sacudiu a tranquilidade do concello ourensano de Allariz, obrigando a mobilizar un importante despregamento de medios terrestres e aéreos. A complexidade do terreo, marcado profundamente pola cuenca do río Arnoia, converteu unha intervención rutinaria nun auténtico desafío lóxico para os servizos de emerxencia.
A ninguén se lle escapa que a orografía galega xoga case sempre en contra dos equipos de extinción. As chamas se orixinaron ás 13,43 horas nun punto especialmente traizoeiro: o tramo situado entre o propio río Arnoia e a aldea de Requeixo de Queiroás. A acumulación de vexetación e a abrupta xeografía desta zona do interior dificultaban sobremaneira o acceso directo das tropas terrestres.
A batalla contra o reloxo e a xeografía
Quen coñeza a comarca sabe que as beiras do Arnoia agochan parajes de enorme beleza, pero tamén de complicada topografía. O incendio aproveitou precisamente esa barreira natural para crecer. Convén lembrar que, cando o lume prende nunha zona catalogada como de difícil acceso, a estratexia de ataque ten que cambiar por completo. Os responsables do dispositivo tiñan claro desde o primeiro minuto.
A tarde presentábase francamente complicada para os efectivos desprazados á zona. A aproximación por terra resultaba lenta e farragosa, obrigando aos equipos a trazar un complicado percorrido a pé a través do monte baixo. Para lograr controlar as chamas, os operativos tiveron que ingenialas e recorrer a solucións técnicas de maior envergadura. O certo é que a clave do éxito neste tipo de intervencións reside case sempre na capacidade de adaptación sobre o terreo.
Un despregamento colosal en pleno mes de agosto
Mobilizar recursos en plena época estival supón un enorme desgaste para as arcas públicas e para o sistema de emerxencias. Para facer fronte a este evento, a central coordinadora non escatimou en efectivos. Ata a ribera allaricense desprazáronse un total de dous axentes, oito brigadas, tres motobombas, dous helicópteros e catro avións. A todo este dispositivo sumáronse, traballando de forma coordinada, os efectivos de Protección Civil do propio concello de Allariz. Non é menor o dato: a implicación dos equipos locais resulta fundamental cando os camiños se estrechan e o coñecemento do territorio marca a diferenza.
Difícilmente se podería ter apagado o incendio sen a colaboración da maquinaria pesada voadora. Co acceso terrestre virtualmente cortado pola densidade do monte, os medios aéreos converteronse na punta de lanza do dispositivo. Pilotos e brigadistas iniciaron unha carreira contrarreloxo. Mentres as aeronaves descargaban auga sobre as chamas para ir domando a súa intensidade, as brigadas de terra afanábase na colocación dun tendido moi longo de mangueiras. Unha manobra técnica complexa que esixe un esforzo físico considerable por parte dos profesionais.
Tendidos de mangueiras que serpentean centos de metros a través da maleza. Demasiado esforzo para un lume que podería haberse evitado. E é que a prevención segue sendo a mellor arma contra o lume, por moita tecnoloxía e medios voadores que se empreguen unha vez que as chamas xa están activas.
O fantasma do lume no monte galego
Pocas veces un acontecemento deste tipo queda illado no calendario. O de Allariz ven a sumarse á longa lista de alertas que, ano tras ano, asolan os montes de Galicia durante a tempada estival. A conxunción de altas temperaturas, baixos índices de humidade e un terreo a miúdo descuidado crea o cóctel perfecto para o desastre. As chamas que ameazaron Requeixo de Queiroás son un recordatorio máis desa vulnerabilidade estrutural que padecen os montes galegos.
