Dous lumes marcan un venres de verán en Guitiriz e Amoeiro

As provincias de Lugo e Ourense rexistraron este venres 31 de xullo de 2026 dous incendios forestais que mantiveron en vilo ás comunidades locais durante as horas centrais da tarde. No concello lucense de Guitiriz, as lapas arrasaron aproximadamente dúas hectáreas de terreo na parroquia de Pígara, mentres que na zona ourensá de Amoeiro, concretamente na parroquia de Bóveda, o lume obrigou a mobilizar a varios dispositivos de emerxencia pasadas as tres da tarde.

O foco de Pígara: dúas hectáreas devastadas en Guitiriz

Quen percorría a zona de Pígara pouco despois das cinco e cuarto da tarde atopouse cunha columna de fume que non presaxiaba nada bo. O lume declarouse ás 17:15 horas e, segundo os datos oficiais facilitados pola Consellería de Medio Rural, calcinou arredor de dúas hectáreas de monte antes de poder ser controlado polos dispositivos de extinción. Non é menor o dato da rapidez coa que actuaron os medios terrestres e aéreos, unha loxística que en plena época estival resulta vital para evitar que un conato se converta nunha traxedia de dimensións imprevisibles.

Convién recordar que o dispositivo despregado nesta zona de A Chaira foi substancial. Ata alí desprazáronse tres axentes forestais, cinco brigadas, tres motobombas e unha pa mecánica, ademais de dous helicópteros que realizaron sucesivas descargas de auga sobre as zonas máis inaccesibles. A combinación de medios terrestres e aéreos conseguiu estabilizar o incendio poucos minutos antes das sete da tarde. Tempo de máis de tensión para unha xornada que, de non ser pola eficacia do dispositivo, podería ter acabado moito peor. Aí está a clave da prevención: contar con recursos suficientes e despregalos nos primeiros compases do lume.

O lume en Bóveda: rapidez e coordinación en Amoeiro

Mentres os equipos traballaban en territorio lucense, a provincia de Ourense vivía a súa propia alerta. Na parroquia de Bóveda, situada no concello de Amoeiro, declarouse outro incendio forestal pasadas as 15:00 horas. A rapidez da actuación institucional foi determinante para que as consecuencias non se dispararan. Dous axentes e catro brigadistas presentáronse na zona, apoiados por diversos medios aéreos que se empregaron a fondo para extinguir as lapas.

O operativo funcionou con precisión. En torno ás 17:14 horas, o lume foi declarado estabilizado. A ninguén se lle escapa que a estabilización non equivale á extinción total, pero si marca o momento en que as lapas deixan de avanzar e o perigo inminente para as zonas limítrofes comeza a remitir. O certo é que a marxe entre o aviso e a estabilización foi breve, un factor que diferencia un suceso manexable dunha catástrofe forestal. A diferenza entre Guitiriz e Amoeiro, ademais da extensión afectada, está no tipo de operación montada. Mentres en territorio lucense se despregaron cinco brigadas e dous helicópteros, no foco ourensán priorizouse unha intervención máis cirúrxica con catro brigadistas, dous axentes e medios aéreos. Dous modelos de xestión para dúas realidades distintas.

Unha diagonal de lume que cruza Galicia

Difícil entender un venres 31 de xullo sen pensar en ata que punto é vulnerable o monte galego durante os meses estivais. O de Guitiriz e Amoeiro non foi un feito illado. Durante esa mesma xornada tamén se recibiu o aviso doutro incendio na provincia, un recordatorio de que o verán é, por definición, a tempada máis delicada para os ecosistemas forestais da comunidade. A sequidade do terreo, as altas temperaturas e a acción humana, xa sexa por negixencia ou por intencionalidade, configuran un escenario de risco permanente que calquera faísca pode desencadear.