O actor e director Eduardo Casanova presentou no Festival de Málaga o documental «Sidosa», unha peza autobiográfica que explica por que decidiu facer pública a súa condición de vida con VIH e cal é o seu propósito: enfrontar o estigma e abrir unha conversa social. A cinta, producida por Producciones del Barrio e respaldada por Jordi Évole e Atresmedia, estrearase nos cines o 23 de abril de 2026. Casanova contou que convive co virus desde os 17 anos e que tardou anos en decidirse a compartilo polo temor ao rexeitamento. A intención declarada do autor é transformar un insulto e os silencios cómplices nunha reivindicación de orgullo e liberdade.

En Málaga, a presentación combinou emoción e humor; Casanova e o equipo insistiron en que o documental non pretende seguir os patróns dramáticos habituais sobre o sida, senón amosar unha experiencia complexa e cotiá. «Sidosa» mestura confesión íntima, planos da vida diaria e elementos de comedia para desmontar a idea de que as narrativas sobre o VIH deben ser sempre tráxicas. O ton da película busca afastarse de referentes canónicos e, en palabras do propio equipo, rir sen frivolizar. Esa aproximación responde ao desexo do director de subverter a vergoña asociada ao diagnóstico.

O xermen do proxecto remóntase a unha conversación privada entre Casanova e Évole hai máis de tres anos, cando o intérprete decidiu confiar ao xornalista e produtor o que tiña mantido en segredo desde a adolescencia. Segundo relatou o propio presentador durante a rolda de prensa, naquel momento Casanova non estaba preparado para facelo público, pero co tempo esa confidencia transformouse en cine. O proceso creativo permitiu ao equipo explorar non só a confesión persoal senón tamén como esa historia podía servir de apoio para outras persoas que conviven co virus en silencio. A película, polo tanto, nace tanto dunha necesidade individual como dunha vontade colectiva de ruptura do tabú.

CONTENIDO PATROCINADO

Salado Golf & Beach Resort

Descubre la oportunidad de inversión más exclusiva del Caribe. Villas de lujo con retorno garantizado del 12% anual en Punta Cana.

Conoce más →

Un dos eixos centrais da película é precisamente evidenciar que, con tratamento, a vida cotiá pode ser plenamente normal, aínda que o estigma persista. Casanova relatou episodios que ilustran esa discriminación residual: recollía a medicación a escondidas, rompía os envases para que ninguén identificase os fármacos e pedía a outras persoas que fixesen os trámites por el. Esas accións poñen de manifesto como o medo ao xuízo condiciona comportamentos que non responden á realidade sanitaria actual, pero si ao peso do prexuízo social. O documental propónse, en consecuencia, desmontar mitos e visibilizar prácticas de normalización.

Durante a presentación, o produtor subliñou que incluso entre profesionais sanitarios persisten dúbidas e medos infundados sobre a transmisión, o que demostra que o coñecemento non calou de forma homoxénea. Esa constatación reforza a necesidade de pezas audiovisuais que combinen testemuño e pedagoxía sen perder a dimensión humana. Para os responsables de «Sidosa», a película funciona como un altofalante contra a ignorancia e como unha invitación a actualizar o relato público sobre o VIH. O ton directo e, ás veces, irreverente busca achegar o tema a un público máis amplo.

Casanova tamén falou de como a súa obra artística foi un mecanismo de sublimación: trasladar vivencias persoais ao cine para darlles forma e sentido. A película, dixeron os creadores, non quere ser un sermón nin unha lección moral, senón unha conversa franca que permita a quen a vexa repensar prexuízos e etiquetas. Ese enfoque foi o que os levou a incorporar momentos de humor e escenas cotiás que, lonxe de restar gravidade ao asunto, humanizan a experiencia. A intención é que o espectador se achegue á historia sen escudarse na lástima nin na espectacularidade.

Ademais da anécdota persoal, o documental aspira a axudar a outras persoas que aínda viven o seu diagnóstico na escuridade do segredo, un obxectivo explicitado por Casanova e polo equipo de produción. A película, producida polo selo de Évole, intentará chegar a salas comerciais e a plataformas coa esperanza de provocar debate e empatía. Para o autor, a visibilidade é unha ferramenta de cambio social que pode reducir a estigmatización e favorecer políticas e actitudes máis informadas. A campaña de lanzamento apoiarase nesa vocación divulgativa.

O estreo en abril marcará, sen dúbida, o inicio dunha etapa na que Casanova espera que a conversa pública sobre o VIH avance cara ao coñecemento e ao respecto. «Sidosa» chega ao circuito comercial co aval dun equipo que quixo combinar honestidade e liberdade creativa para resignificar termos que foron utilizados para humillar. No marco do Festival de Málaga a película xa xerou diálogo e controversia, e a expectativa agora é ver se ese impulso se traduce nun cambio real na percepción social e cultural do virus e de quen convive con el.