Eduardo Casanova: documental sobre a súa vida con VIH

O actor e director Eduardo Casanova presentou no Festival de Málaga o documental «Sidosa», unha peza autobiográfica que explica por que decidiu facer pública a súa condición de vida con VIH e cal é o seu propósito: confrontar o estigma e abrir unha conversa social. A película, producida por Producciones del Barrio e respaldada por Jordi Évole e Atresmedia, estrearase nos cines o 23 de abril de 2026. Casanova contou que convive co virus desde os 17 anos e que tardou anos en decidirse a compartilo polo temor ao rexeitamento. A intención declarada do autor é transformar un insulto e os silencios cómplices nunha reivindicación de orgullo e liberdade.

Na presentación en Málaga combináronse emoción e humor; Casanova e o equipo insistiron en que o documental non pretende seguir os patróns dramáticos habituais sobre o SIDA, senón mostrar unha experiencia complexa e cotiá. «Sidosa» mestura confesión íntima, planos da vida diaria e elementos de comedia para desmantelar a idea de que as narrativas sobre o VIH deben ser sempre tráxicas. O ton da película busca afastarse de referentes canónicos e, en palabras do propio equipo, rir sen frivolizar. Esa aproximación responde ao desexo do director de subverter a vergoña asociada ao diagnóstico.

A xénese do proxecto remóntase a unha conversa privada entre Casanova e Évole fai máis de tres anos, cando o intérprete decidiu confiar no xornalista e produtor aquilo que mantera en segredo desde a adolescencia. Segundo relatou o propio presentador durante a rolda de prensa, nese momento Casanova non estaba preparado para facelo público, pero co tempo esa confidencia transformouse en cine. O proceso creativo permitiu ao equipo explorar non só a confesión persoal senón tamén como esa historia podía servir de apoio para outras persoas que conviven co virus en silencio. A película, por tanto, nace tanto dunha necesidade individual como dunha vontade colectiva de ruptura do tabú.

Un dos eixos centrais da película é precisamente evidenciar que, con tratamento, a vida cotiá pode ser plenamente normal, aínda que o estigma persista. Casanova relatou episodios que ilustran esa discriminación residual: recollía a medicación ás agachadas, rompía os envases para que ninguén identificase os fármacos e pedía a outras persoas que fixesen os trámites por el. Esas accións poñen de manifesto como o medo ao xuízo condiciona comportamentos que non responden á realidade sanitaria actual, pero si ao peso do prexuízo social. O documental propónse, en consecuencia, desmontar mitos e visibilizar prácticas de normalización.

A súa vida con VIH, entre arte e activismo

Durante a presentación, o produtor subliñou que mesmo entre profesionais sanitarios persisten dúbidas e medos infundados sobre a transmisión, o que demostra que o coñecemento non calou de forma homoxénea. Esa constatación reforza a necesidade de pezas audiovisuais que combinen testemuño e pedagogía sen perder a dimensión humana. Para os responsábeis de «Sidosa», a película funciona como un altavoz contra a ignorancia e como unha invitación a actualizar o relato público sobre o VIH. O ton directo e ás veces irreverente busca achegar o tema a un público máis amplo.

Casanova tamén falou de como a súa obra artística foi un mecanismo de sublimación: trasladar vivencias persoais ao cine para darlle forma e sentido. A película, dixeron os creadores, non quere ser un sermón nin unha lección moral, senón unha conversa franca que permita ao quen a vexa repensar prexuízos e etiquetas. Ese enfoque foi o que os levou a incorporar momentos de humor e escenas cotiás que, lonxe de restar gravidade ao asunto, humanizan a experiencia. A intención é que o espectador se achegue á historia sen escudarse na lástima nin na espectacularidade.

Ademais da anécdota