A película Sirat figura entre as candidatas aos Premios Oscar deste ano nas categorías de Mellor Película Internacional e Mellor Son, unha nominación histórica para o cinema español polo seu tratamento sonoro. As nominacións, feitas públicas en marzo de 2026, sitúan o filme como a única produción española presente na lista de finalistas e recoñecen un traballo técnico que, segundo a Academia, transcende a mera ambientación musical. A candidatura distingue ademais o equipo feminino responsable do son, que logrou un fito por ser a primeira vez que un colectivo composto exclusivamente por mulleres opta a este galardón. A decisión valora a capacidade do deseño sonoro para construír unha narrativa sensorial que sostén e amplifica a película.
Detrás dese logro están Amanda Villavieja, Laia Casanovas e Yasmina Praderas, as tres profesionais que asinan a dirección de son e que lideraron un labor que na traxectoria do filme xa foi recoñecida nos premios nacionais, incluídos os Gaudí e os Goya. O traballo do equipo non se limitou a mesturar pistas e axustar volumes: segundo as entrevistas co equipo, implicou documentación sobre a cultura das raves, o estudo dos espazos naturais onde transcorre a acción e a procura de texturas sonoras que funcionasen como motor narrativo. Esa aproximación artesanal e de proximidade ao entorno foi subliñada polo propio director en distintos foros e entrevistas.
O director Oliver Laxe definiu o proxecto como unha peza de «artesanía cinematográfica», na que o reducido número de técnicos e a inmersión en contextos reais marcaron a maneira de rodar e de construír o audio. Ao contrario doutras producións maiores que compiten este ano, nas que os departamentos dispoñen de abondoso persoal e medios, a aposta de Sirat foi máis contida e manual: as responsables de son traballaron durante meses, con xornadas prolongadas en rodaxe e en posprodución para tallar un panorama sonoro moi concreto. Esa intensidade de traballo e esa aproximación feita a pulso forman, na lectura crítica, parte do mérito que levou á Academia a incluílas entre as candidatas.
A categoría de son nos Oscar tamén experimentou cambios recentes que axudan a entender a relevancia do galardón. Desde 2021 a Academia unificou os premios de edición e mestura de son nunha soa estatuíña, o que ampliou o foco de avaliación: xa non só se valora a limpeza técnica dunha mestura, senón a capacidade do son para narrar, para artellar o tempo emocional e para integrar ambientes, efectos e música. A banda sonora musical permanece como galardón independente, polo que a nominación responde a criterios de montaxe, produción e coherencia sonora xeral.
En Sirat, o deseño sonoro actúa ás veces como un personaxe máis: as secuencias de raves, coa súa electrónica pulsante, funcionan xunto a paisaxes, silencios e ruídos ambientais para crear estados e transicións que o plano non sempre explica por si mesmo. A crítica destacou que esa polisemia sonora converte a película nunha experiencia sensorial, obrigando o espectador a prestar atención aos detalles acústicos tanto como á imaxe. Esa aposta estética foi un dos motivos polos que o filme chegou a sonar tamén nas fases de votación para outras categorías técnicas, aínda que finalmente non obtivo nominacións en música, casting ou fotografía.
A candidatura de Sirat recupera ademais a proximidade de España a esta categoría, que en 2024 estivo a piques de recoñecer a La sociedad de la nieve, aínda que finalmente non se materializou nunha estatuíña. O recoñecemento do deseño sonoro de Sirat amosa como producións máis pequenas e de perfil autoral poden abrirse camiño fronte a competidores con maiores recursos, cando a proposta estética é consistente e o
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.