O Consello de Seguridade das Nacións Unidas aprobou este mércores en Nueva York unha resolución que condena os ataques de Irán contra países do Golfo e esixe o cesamento inmediato de “todas as agresións, provocacións e ameazas”. A moción, presentada por Baréin en nome do Consello de Cooperación do Golfo, obtivo 13 votos a favor e contou coa abstención de Rusia e China. A iniciativa recibiu ademais o respaldo formal de 135 países, entre eles España, e busca frear a escalada que tensionou a seguridade rexional e marítima.
A votación deixou claro o illamento diplomático de Irán no seo do Consello, aínda que tamén puxo de manifesto as divisións entre as grandes potencias, que optaron por non bloquear a resolución pero tampouco apoiala co seu voto. O texto foi impulsado polos Estados árabes do Golfo tras unha serie de ataques que, segundo os seus gobernos, puxeron en perigo civís, infraestruturas críticas e o tráfico marítimo en puntos sensibles como o Estrecho de Ormuz. A iniciativa recolle reclamacións dos países afectados para garantir a súa soberanía e integridade territorial.
O contido da resolución condena explícitamente os ataques iranianos contra nacións do Golfo e subliña o “dereito inherente” deses Estados á autodefensa, individual ou colectiva. Así mesmo, esixe o cesamento inmediato das operacións que, en palabras do documento, supoñen unha ameaza para a seguridade rexional. O texto non fai referencia aos ataques atribuídos previamente por Teherán a Estados Unidos ou Israel, un baleiro que algúns delegados consideraron significativo e obxecto de críticas.
Entre os puntos máis destacados, a resolución reprende o “ataque deliberado a civís e infraestruturas civís críticas” e censura o uso indiscriminado de armamento en zonas poboadas. Tamén expresa a súa preocupación polos incidentes contra buques mercantes e comerciais no Estrecho de Ormuz, e alerta sobre as consecuencias para o comercio internacional, a seguridade enerxética e a economía global. Os redactores do texto insistiron en que a protección da navegación e das rutas comerciais é esencial para evitar unha maior desestabilización.
Antes da votación, a embaixadora de Qatar na ONU urxiu ao Consello a actuar con determinación. Sheikha Alya Ahmed bin Saif Al Thani advertiu de que a inacción enviaría unha sinal perigosa e erosionaría a credibilidade do organismo na protección de Estados non involucrados no conflito. A representante catarí defendeu que a recente vaga de ataques non responde á boa fe e que a súa repercusión complica, ademais, as relacións bilaterais en áreas onde existía cooperación.
Paralelamente, Rusia presentou un texto alternativo para a mesma sesión no que evitaba sinalar a Irán, EEUU ou Israel e apelaba de forma máis xeral á desescalada, a detención inmediata de operacións militares e a volta á negociación política. Ese borrador, que condenaba “todos os ataques contra civís e infraestruturas”, non fora sometido a votación á hora de redactarse este despacho. A existencia de dúas propostas contrapostas ilustra as divergencias sobre a mellor vía para frear a tensión sen agravar o conflito.
Diplomáticos e analistas sinalan que, se ben a resolución reforza a condena internacional contra as accións iranianas no Golfo, o seu impacto operativo é limitado se non vai acompañado de mecanismos de cumprimento ou de presión adicional. A medida pode servir para aumentar o illamento político de Teherán e lexitimar sancións ou respostas multilaterais, pero non garante por si mesma a detención de novos episodios de violencia. A abstención de Moscú e Pekín evidencia ademais o estreito marxe para acordos máis contundentes no Consello.
A votación produciuse nun marco de crecente preocupación pola expansión dos combates e a inestabilidade en Oriente Medio, unha xornada na que o Consello tamén abordou a situación en Líbano nunha sesión separada. Nesa intervención, a delegación rusa foi representada por Anna Evstigneeva, que participou nos debates sobre a rexión, subliñando a complexidade de conciliar respostas que eviten unha maior escalada. A curto prazo, a resolución marca unha posición colectiva contra os ataques, pero deixa abertas as preguntas sobre a súa capacidade para traducirse en seguridade real no terreo.
