O columnista Jorge Dezcallar advirte que a escalada entre Israel e Irán, intensificada a comezos de 2026, corre o risco de converterse nun conflito prolongado pola falta dunha estratexia clara de saída e pola intervención activa dos Estados Unidos. Os ataques e represalias desenvolveronse en varios frontes do Oriente Próximo, con consecuencias diplomáticas e militares que xa se deixan sentir. A combinación de obxectivos políticos divergentes, ameazas públicas e decisións precipitadas eleva a probabilidade dunha guerra de longa duración.
Dezcallar lembra a doutrina que popularizou Colin Powell: a guerra como último recurso, con plans nítidos de entrada e saída, uso total da forza e respaldo da opinión pública. No seu entender, esas condicións non se gardaron na actual crise, o que explica a incerteza sobre o obxectivo final da campaña. O autor atribúe parte da responsabilidade á falta de coordinación entre Israel e os seus aliados, e á improvisación estratéxica de Washington.
Segundo o artigo, a ofensiva iniciouna Israel, que percibe a Irán como unha ameaza existencial e busca aproveitar un momento de debilidade para neutralizar o réxime dos axatolás e aos seus aliados, como Hezbolá. Ese propósito pode consolidar unha hegemonía militar israelí na rexión, un desenvolvemento que non será aceptado por potencias rexionais como Turquía ou Arabia Saudita. Estas tensións latentes constitúen «semente de futuros problemas», en palabras do autor.
Decisións e contradicións de Washington
Dezcallar sinala que Estados Unidos se sumou á dinámica sen respectar as cautelas que esixe unha intervención deste calibre. Cita declaracións que ilustran como Washington actuou precipitamente en coordinación con Israel, temendo unha resposta iraniana contra as súas bases que xustificase un golpe preventivo. A estratexia foi, segundo o artigo, errática e cambiante nos seus obxectivos.
«Cando Israel comunicou que ía bombardear Irán, Washington estimou que Teherán respondería atacando as súas bases e decidiu adiantarse con un golpe preventivo»
O autor remarca que a guerra se iniciou en medio de negociacións con Teherán que poderían ter ofrecido alternativas diplomáticas. A retirada unilateral de Estados Unidos do acordo nuclear asinado durante a administración de Donald Trump preséntase como un punto de inflexión que, na súa opinión, facilitou o actual escenario de confrontación. Dende entón, a política estadounidense mesturou ameazas máximas con ofertas de negociación, o que xerou máis confusión que certeza.
Riscos rexionais e falta de saída
Dezcallar enumera obxectivos cambiantes: desarme nuclear iraniano, cambio de réxime, destrución de arsenais balísticos ou apoio público a protestas internas. Esa falta de concreción impide vislumbrar unha folla de ruta para a terminación do conflito. Ademais, a retórica belixerante e as ameazas persoais contra líderes iranianos alimentan a espiral, segundo o analista.
O autor denuncia tamén que a Casa Branca alternou mensaxes contraditorias —pedindo rendicións incondicionais, promovendo negociacións e ao mesmo tempo vangloriándose de accións militares—, o que complica calquera saída negociada. Ese vaivén, unido á posibilidade de que as hostilidades se estendan a actores proxy como Hezbolá, multiplica os escenarios perigosos.
As consecuencias para Europa e España inclúen non só riscos de seguridade e un aumento da tensión xeopolítica, senón tamén efectos económicos e humanitarios: incremento do prezo da enerxía, interrupcións nas rutas comerciais e a ameaza de novas ondas de desprazados. Para un país con intereses no Mediterráneo occidental e vínculos coa comunidade internacional, o deterioro da orde no Oriente Medio supón un risco concr
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.