O Consello de Ministros aprobou este 10 de marzo de 2026 un real decreto que amplía o acceso á sanidade pública para persoas inmigrantes en situación irregular en toda España. A norma, impulsada polo Executivo de Pedro Sánchez, elimina requisitos que ata agora impedían a atención a parte deste colectivo e regula un procedemento áxil para garantir a asistencia inmediata. O obxectivo declarado é pechar baleiros administrativos que deixaban a algunhas persoas sen cobertura pese á recuperación da universalidade sanitaria iniciada polo Goberno anterior. A medida presentarase como unha resposta para evitar exclusións por falta de documentación ou probas de residencia.
A principal novidade é que o dereito á asistencia sanitaria poderá acreditarse mediante unha declaración responsable do propio solicitante, na que deberá afirmar que non ten cobertura por outra vía, que non se lle pode aplicar un dereito exportable desde outro país e que non existe un terceiro obrigado ao pago da súa atención. Esa fórmula substitúe requisitos máis estritos que esixían demostrar unha residencia previa de tres meses, o que na práctica deixaba fóra a persoas en situacións de alta mobilidade ou sen posibilidade de acreditar o empadroamento con rapidez.
Aínda que o empadroamento seguirá sendo o documento preferente para acreditar a residencia, o real decreto amplía os medios de proba admitidos para facilitar o acceso. Entre eles figuran certificados de escolarización en centros públicos, informes dos servizos sociais, facturas de subministracións como luz ou auga, recibos de telefonía ou internet e documentos de inscrición consular. A intención do Executivo é que a pluralidade de probas reduza os obstáculos burocráticos e permita tramitar solicitudes desde distintos puntos da Administración.
Para evitar interrupcións na atención, a normativa obriga a emitir no mesmo momento da petición un documento provisional que permitirá o acceso inmediato á asistencia sanitaria co cargo a fondos públicos e será válido en todas as comunidades autónomas. A administración dispón dun prazo máximo de tres meses para resolver o expediente e remitir a tarxeta sanitaria definitiva; se transcorrido ese prazo non hai resposta, a solicitude entenderase estimada por silencio administrativo. Ese mecanismo busca homoxeneizar criterios entre as comunidades e dar seguridade xurídica tanto aos usuarios como aos profesionais sanitarios.
Unha vez recoñecido o dereito, o acceso á atención non caduca mentres a persoa non obteña cobertura por outro medio, segundo recolle o texto. Ademais, a norma precisa que as administracións competentes deben iniciar de oficio o procedemento cando o solicitante non poida facelo no momento da atención, de modo que a falta de recursos ou de información non sexa un freo para recibir asistencia sanitaria básica.
O real decreto incorpora tamén medidas concretas para colectivos vulnerables, coa idea de garantir un acceso inmediato e efectivo á atención en situacións de especial risco. O Executivo subliña a necesidade de evitar discontinuidades nos tratamentos crónicos, nos coidados prenatais e na atención a menores, e plantea un marco que permita a continuidade asistencial mentres se resolven os trámites administrativos.
Na presentación do paquete normativo, a ministra de Sanidade, Mónica García, defendeu a medida como un paso decisivo para materializar a universalidade do sistema e reducir a desigualdade no acceso á saúde. García insistiu en que a reforma non só protexe dereitos individuais senón que tamén mellora a saúde pública ao facilitar a detección e o tratamento precoz de enfermidades que poden afectar á poboación en xeral.
A reforma chega tras a restitución da universalidade por parte do Goberno en mandatos previos, unha política
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.