O infiltrado que derrubou os muros da cocaína no porto de Vigo

Unha sentenza xudicial acaba de levantar o veo sobre unha das operacións máis singulares levadas a cabo no litoral galego nos últimos anos. Un axente da Garda Civil logrou infiltrarse nunha organización criminal que introducía centos de quilos de cocaína desde Suramérica, facéndose pasar por un funcionario corrupto e cobrando subornos de ata 12.000 euros por facilitar a entrada da mercancía. Segundo adiantou La Voz de Galicia na súa edición de Vigo Cidade, as ramificacións deste caso tocaron de cheo as terminais portuarias da comunidade.

Poucas veces o traballo de intelixencia policial dá froitos tan cinematográficos como os que agora saen á luz. A documentación xudicial detalla como o axente, que operaba baixo o alias de «Bola» entre os membros do tecido criminal, se gañou a confianza dos narcotraficantes. A cifra que recibía en feixes de billetes por cada suposto chisme oscilaba entre os 5.000 e os 12.000 euros. Non é menor o dato: o alto nivel dos pagamentos demostra o inmenso volume de negocio que xestionaba a rede e a tremenda vulnerabilidade dos controis fronteirizos. A confianza dos criminais no seu contacto corrupto era absoluta. Demasiado absoluta, a xulgar polo resultado final da operación.

O engrenaxe suramericano e o papel estratéxico dos portos galegos

A cita da droga desde o outro lado do charco aproveitaba rutas marítimas consolidadas para intentar burlar as autoridades aduaneiras. Contedores repletos de cocaína chegaban ás costas españolas camuflados entre mercancía legal. E aí radica a auténtica debilidade do sistema loxístico actual. A diferenza entre miles de millóns de euros en comercio internacional lícito e o narcotráfico a grande escala a miúdo redúcese a uns cantos selos aduaneiros manipulados e á complicidade interna nas terminais de carga e descarga.

Ninguén que coñeza o sector ignora que o litoral atlántico segue sendo un punto de entrada cobizado polas grandes organizacións internacionais. Nesta trama concreta, os contedores non se centraban exclusivamente nunha única xeografía portuaria. As investigacións revelan que as rutas loxísticas da organización abranguían tanto o porto de Vigo como o de Marín, nas Rías Baixas, estendendo ademais os seus tentáculos cara a instalacións tan relevantes como o porto de Valencia. Esta diversificación xeográfica non é accidental; é unha táctica de dispersión de riscos clásica no gran contrabando internacional.

A ninguén se lle escapa que o porto vigués de Guixar concentra unha inxente actividade de tráfico marítimo de mercadorías internacionais cada semana. Esa intensa circulación de contedores ofrece, por lóxica pura, unha cobertura ideal para que as mafias tenten colar os seus cargamentos ilícitos aproveitando o anonimato que proporciona o trasfego comercial. Aí está a clave do asunto. A constante presión sobre os portos galegos obriga ás forzas de seguridade a reinventar os seus métodos continuamente para non perder o paso fronte ás multinacionais do crime.